“ลองไปดูสิว่าบัญชีลูกหนี้การค้าของเราจะเก็บได้เท่าไหร่ ไม่ว่ายังไงก็ต้องคืนเงินก้อนนี้ให้ได้”“บัญชีลูกหนี้การค้ามียี่สิบสามล้านกว่า บีบๆ หน่อยก็น่าจะพอไหวครับ” ผู้ช่วยเหวินว่า“ดี ถ้างั้นสองวันนี้คนที่ส่งออกไปได้ก็ให้ส่งออกไปเลย ถ้าเก็บเงินกลับมาได้โบนัสปลายปีผมจะให้เป็นเท่าตัว”อวิ๋นอี้ฟานคิดๆ แล้วก็ยังไม่วางใจนัก ถ้าสองวันนี้เก็บมาไม่ได้จะทำยังไงดี? เขาตัดสินใจลงมือเอง ลองถามขอยืมจากเพื่อนในวงการธุรกิจดู เงินยี่สิบกว่าล้านคงไม่น่ามีปัญหาอะไรในช่วงสองวันนี้เขาเดินสายไปเยี่ยมเยียนเพื่อนๆ หลายคน แต่ทุกคนก็พูดเหมือนๆ กัน บ้างก็ออกไปดูงาน บ้างก็ไปต่างประเทศ อวิ๋นอี้ฟานไม่กล้าเผชิญหน้ากับความจริงนี้ หรือว่าหลายปีที่อยู่ในวงการธุรกิจมาจะไม่มีแม้แต่เพื่อนสักคนยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ? งานปาร์ตี้ที่เคยจัดที่บ้านเมื่อก่อน เพื่อนที่นั่งกันเต็มโต๊ะนั่นเป็นเรื่องจอมปลอมอย่างนั้นเหรอ?เขาคิดว่ามนุษยสัมพันธ์ของตัวเองก็ไม่ได้แย่นัก แน่นอนว่าก็เคยทำตัวปากหวานก้นเปรี้ยวกับคนในวงการธุรกิจอยู่บ้าง แต่เรื่องให้ความช่วยเหลือในยามที่คนอื่นลำบากเขาก็ใช่ว่าจะไม่เคย แต่วันนี้ทำไมในเวลาที่เขาต้องการความช่วยเหลือ กลับไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเลย?และยังมีเพื่อนที่คบกันมาหลายปีคนหนึ่งให้คำตอบกับเขาว่า “อี้ฟานไม่ใช่ว่าฉันไม่ให้นายยืมนะ แต่แค่ว่ามีคนปล่อยข่าวว่าถ้าใครให้นายยืม ต่อไปอย่าคิดจะอยู่ในเมืองนี้ได้อีก ช่วง
