นี้นายไปทำให้ใครไม่พอใจหรือเปล่า?”อวิ๋นอี้ฟานรู้แล้วว่าตัวการคือหยูอี้ซิน ในเมื่อฝ่ายนั้นต้องการจัดการเขาคงไม่ยอมให้เขาผ่านไปได้ง่ายๆ อย่างแน่นอน ถึงแม้เขาจะหาเงินยี่สิบกว่าล้านมาได้ คิดว่าก็คงไม่มีประโยชน์เขาไปขอเข้าพบหยูอี้ซินถึงบริษัท อวิ๋นอี้ฟานรู้ว่าพวกเขาจำเป็นต้องเผชิญหน้าคุยกัน เขาต้องรู้ให้ได้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรหยูอี้ซินยิ้มต้อนรับ พร้อมเชิญให้เขานั่งอย่างสุภาพ “เราไม่ได้เจอกันมากี่ปีแล้วล่ะ?”แต่เขาไม่ได้มีอารมณ์มาเล่นด้วย จึงเอ่ยปากพูดไปตรงประเด็นไม่อ้อมค้อม “ผอ.หยู บุญคุณความแค้นเมื่อหกปีก่อนของเราน่าจะจบไปแล้ว ทำไมคุณถึงยังอยากจะสร้างความเสียหายให้ผมอยู่?”หยูอี้ซินแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ “ผมไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดอะไร?”“งั้นผมจะพูดให้ชัดเจน ผมรู้ว่าบอสของเฟยซู่เคยเป็นลูกน้องของคุณ
และผมคิดว่าตอนนี้บอสของเขาก็น่าจะยังเป็นคุณใช่ไหมครับ? แล้วก็เรื่องโปรเจคจินหูของผม ตอนที่ผมกำลังจะเปิดราคา จู่ๆ
ก็บอกว่าต้องสุ่มตรวจสอบ คุณกล้าพูดไหมว่าคุณไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเลยแม้แต่น้อย?”หยูอี้ซินไม่ได้หัวเราะแล้ว ท่าทางดูกำลังไม่พอใจ “ประธานอวิ๋น คำพูดของคุณชักจะทำให้ผมสับสนแล้วนะครับ เฟยซู่อะไรที่ว่านั่นผมไม่รู้เรื่องเลยสักนิด คุณกับเฟยซู่เกี่ยวข้องอะไรกัน ผมเองก็ไม่รู้ด้วย แต่เรื่องจินหูที่คุณพูดถึง ผมได้ยินมาบ้างเมื่อสองสามวันก่อน ได้ยินว่ามีเหล็กเส้นเสริมคอนกรีตของคานผนังไม่ได้มาตรฐาน ป
