อวิ๋นอี้ฟานรู้สึกเดือดขึ้นมาจริงๆ ฐานะของเขาสูงส่ง ไม่เคยมีใครกล้าพูดเช่นนี้กับเขามานานมากแล้ว มันทำให้เขารับไม่ได้จริงๆ เขาคิดว่าจำเป็นต้องกำหลาบความกล้าหาญอวดดีของเจ้าหนุ่มคนนี้“เกิดมาเป็นผู้ชาย ควรจะพยายามอย่างสุดความสามารถของตนเองเพื่อให้สิ่งที่ดีที่สุดให้กับลูกสาวที่ตัวเองรัก ลูกสาวของผมสมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุด”อวี่เจ๋อหน้าซีดเผือด แต่ก็ยังควบคุมสีหน้าของตนเองไว้ได้อยู่ “ผมคิดว่าผมทำได้ครับ เพียงแต่พวกเรามีความเข้าใจไปคนละทางแค่นั้นเอง”อวิ๋นอี้ฟานกลับออกมาจากหอพักอวี่เจ๋อ แม้ว่าคนๆ นี้เป็นอาจารย์สอนพิเศษที่บ้านเขามาสิบกว่าปีแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยเข้าใจอวี่เจ๋อเลยสักนิดเดียวพบกันก็แค่บังเอิญได้พูดคุยกันเพียงผิวเผินเท่านั้น คิดไม่ถึงว่าเขาจะมีนิสัยใจคอเช่นนี้ เขามอบลูกสาวที่ลํ้าค่ามากที่สุดให้แก่อวี่เจ๋อ ถึงกับยกธุรกิจที่ตนเองทำมาหลายปีให้เขา เขากลับไม่รู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณคนขับเปิดประตูรถออก เขาโบกมือปฏิเสธคนขับรถ “เธอไปรอฉันที่หน้าประตูมหา‟ลัย ฉันจะเดินเล่นคนเดียวสักพัก”ไม่คิดว่าเขาจะมาเจอกับอวิ๋นตั่ว เธอรวบผมหางม้า สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงยีนส์ขาสั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม พอเห็นเขาก็ปรี่เข้ามาหา กอดแขนของเขาไว้ “พ่อคะ พ่อมาทำอะไรเหรอคะ มาหาหนูใช่ไหม?”อวิ๋นอี้ฟานมองลูกสาวอย่างรักสุดหัวใจ ตั้งแต่เธอเกิดมาจนถึงตอนนี้ เขาแทบจะไม่เคยดุว่าเธอเลย ตั้งแต่เล็กดูเหมือนว่าเธอไม่มีอะไรใ
