ห้ต้องกลัดกลุ้มกังวลใจ เรื่องที่เป็นห่วงมากที่สุดตอนเด็กคืออวิ๋นเฉียวชอบแย่งโดนัทเธอ โตขึ้นมา ไม่สิ หลังจากได้พบกับหลิวอวี่เจ๋อก็แทบจะไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องห่วงโจทย์อะไรที่ทำไม่ได้ เธอก็มักจะบอกว่าอาจารย์หลิวสอนหนูได้“อวิ๋นตั่ว เราไม่จัดงานหมั้นได้ไหม?” อวิ๋นอี้ฟานลองถามดู“ทำไมล่ะคะ?” อวิ๋นตั่วหุบยิ้ม คิดว่าคงเกิดเรื่องไม่คาดคิดอะไรแน่“พ่อก็แค่ใจหายคิดถึงลูกน่ะ ลูกยังเด็กขนาดนี้ ดูพี่ชายลูกสิ ตอนนี้ยังไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนเลย”“พ่อคะ นี่งานหมั้น ไม่ใช่งานแต่งซะหน่อยนะ”“ลูกชอบหลิวอวี่เจ๋อไหม?”อวิ๋นตั่วก้มหน้า หน้าแดงอวิ๋นอี้ฟานยิ้ม “พ่อก็พูดไปอย่างนั้นเอง”อวิ๋นตั่วไม่ได้โง่ขนาดนั้น คิดว่าจู่ๆ พ่อก็มามหา‟ลัย พอพบเธอก็พูดจากอะไรแปลกๆ แบบนี้ ก็เลยคว้ามือพ่อมาถามขึ้น “พ่อมาหาอวี่เจ๋อใช่หรือเปล่าคะ?”อวิ๋นอี้ฟานพยักหน้า มาถึงมหา‟ลัยด้วยตนเองก็คงมีจุดประสงค์ ถ้าไม่ได้มาหาเธอก็เป็นไปได้อย่างมากว่าจะมาหาอวี่เจ๋อ เขาไม่ได้แก้ตัวใดๆ“มาคุยเรื่องงานหมั้น”อวิ๋นอี้ฟานพยักหน้า“ว่ายังไงกันบ้างคะ?”อวิ๋นอี้ฟานรู้สึกร้อนตัวขึ้นมา น่าแปลก เมื่อกี้เขายังรู้สึกว่าตนเองมีเหตุมีผลสง่าผ่าเผยอยู่เลย แต่ทำไมพออยู่ต่อหน้าลูกสาวแล้วกลับรู้สึกเหมือนไปทำเรื่องไม่ดีมา เขาคิดนึกคำเตือนที่ชูยินพรํ่าบอกเขา อย่าเข้าไปยุ่ง ไม่อย่างนั้นยิ่งช่วยจะยิ่งยุ่งเข้าไปใหญ่อวิ๋นตั่วกุมมือพ่อแน่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับรู้สึกได้ว่าเกิดเร
