อกว่าเรื่องโรงแรมเขาจัดการได้แน่“เงินเดือนของลูกก็แค่นี้ จะเอาเงินมาจากไหนกัน พ่อเคยบอกตั้งแต่แรกแล้วว่าความรักมันกินไม่ได้ สองคนอยู่ด้วยกันถึงอย่างไรก็ต้องแต่งงานมีลูกแต่งงานมีลูกคือเรื่องในโลกแห่งความเป็นจริง ลูกดันไม่ฟัง ตอนนี้คุยกันเรียบร้อย งานหมั้นเราก็จัดไม่ไหว แต่งงานยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย!” หลิวห้าวตงกล่าวโทษลูกชาย รู้สึกลำบากใจที่ตนเองเป็นคนไม่เอาไหน คนที่เห็นด้วยคือคุณพ่อ อวิ๋นอี้ฟานให้ลูกสาวของเขาได้มีชีวิตแบบไหน แล้วสิ่งที่ตัวเขาให้ลูกๆทั้งสองคนนั้นเป็นชีวิตแบบไหนกัน?อวี่เจ๋อปลอบใจพ่อ “เรื่องพวกนี้พ่อไม่ต้องกังวลนะครับ ผมจัดการได้ ถึงตอนนั้นพ่อกับแม่มาร่วมงานก็พอ”อวี่เจ๋อกับอวิ๋นตั่วปรึกษากัน ไม่ต้องหาโรงแรมที่ดีมากมาย แขกก็ไม่ต้องเชิญมาเยอะ แค่เพื่อนสนิทไม่กี่คนก็พอ ในงานก็ไม่ต้องจัดหรูหราใหญ่โตอะไรมาก ไม่ใช่ว่าต้องปฏิบัติตามค่านิยมประหยัดมัธยัสถ์อันดีงามของคนชาติจีนอะไร แต่เป็นเพราะเขารับผิดชอบไม่ไหว“ระหว่างที่รอแต่งงาน เราค่อยๆ จัดเตรียมงานให้ดี จะจัดงานแต่งที่น่าจดจำให้เธอได้แน่นอน ดีไหม?”“ดีค่ะ!” อวิ๋นตั่วตอบเธอไม่ได้คาดหวังอะไรจริงจังนัก ตั้งแต่เล็กจนโตเธอเกิดมาบนกองเงินกองทอง ไม่เคยพบเจอเรื่องราวใดๆ ในชีวิต เธอก็เลยไม่ตื่นเต้นคาดหวังอะไรจริงๆ สำหรับเธอแล้วขอเพียงคนที่เธอหมั้นด้วยเป็นอวี่เจ๋อก็เพียงพอแล้วสถานที่นั้นไม่สำคัญเลย ถ้าอวี่เจ๋อเห็นด้วย เธอก็สามารถไหว้ฟ้า
