กว่าเว่ยอู๋เซี่ยนจะตั้งสติได้ ใบหน้าก็พลันแดงก่ำ รีบหดคอซ่อนหน้าลงในคอเสื้อประหนึ่งนกกระทาขี้ขลาด
กฎหมายอาญาละเว้นขุนนาง ธรรมเนียมปฏิบัติละเว้นชาวบ้าน ด้วยฐานะของจ้าวหนิง ไม่ว่าจะเป็นคุณชายสายตรงตระกูลจ้าวหรือจงฉีแห่งกองบัญชาการทหารลาดตระเวนเมือง ย่อมไร้ความจำเป็นต้องเกรงใจชาวยุทธ์ ทว่าเขากลับหยัดกายลุกขึ้น ประสานมือคารวะสตรีผู้เพิ่งก้าวล่วงเข้ามา—นายรองแห่งหออี้ผิ่น ผู้มีฉายานาม ‘ฮู่เอ้อร์เหนียง’
ซูเยี่ยชิงอย่างไรก็ยังเยาว์วัย ต่อให้กรำความลำบากเจนโลกมาตั้งแต่เด็ก ทว่าด้วยอายุและระดับพลังบำเพ็ญยามนี้ อย่างมากก็รั้งเพียงตำแหน่งผู้ดูแลโรงน้ำชา เมื่อต้องพัวพันกับเรื่องใหญ่ระดับแสนตำลึงทอง โอสถวารีชำระล้าง และตระกูลขุนนางบู๊ทรงอิทธิพลอย่างตระกูลจ้าว หออี้ผิ่นย่อมต้องส่งผู้กุมอำนาจตัดสินใจตัวจริงออกโรง
จ้าวหนิงรู้ซึ้งถึงบารมีของฮู่เอ้อร์เหนียงดี นางคือผู้กุมบังเหียนจัดการเรื่องราวใหญ่โตทั้งหมดของหออี้ผิ่น การปรากฏตัวของนางจึงมีน้ำหนักไม่ต่างจากนายใหญ่มาเยือนด้วยตนเอง หากมองอีกแง่ ให้นางมาเจรจายังดีกว่าให้นายใหญ่ผู้มีนิสัยพิลึกพิลั่นและไม่แยแสกิจการใดออกหน้าเสียอีก
ฮู่เอ้อร์เหนียงแย้มยิ้มหยาดเยิ้มพลาง
