จ้าวหนิงเคยมาเยือนโรงน้ำชาแห่งนี้พร้อมเว่ยอู๋เซี่ยนและเฉินอันจือมาก่อน เขาพบพานซูเยี่ยชิงมาแล้วหลายหน ทว่ายามนั้นกลับจดจำแม่นางชงชาตัวน้อยผู้นี้ได้เพียงเลือนราง อย่างมากก็แค่รู้สึกว่านางหน้าตาสะสวยหมดจด ท่าทีขี้อายและสะเทิ้นอายง่ายก็เท่านั้น
ทว่าวันนี้… ทุกสิ่งหาใช่วันวาน
ชาติก่อนเมื่อมหาสงครามกับเป่ยหูปะทุขึ้น เมืองเยี่ยนผิงตั้งอยู่ห่างจากชายแดนไม่ถึงพันลี้ หลังจากด่านเยี่ยนเหมินกวนและซานไห่กวนแตกพ่าย ทัพม้าเหล็กเป่ยหูที่รุกคืบดุจไฟลามทุ่งก็บุกทะลวงประชิดใต้กำแพงเมืองเยี่ยนผิงอย่างรวดเร็ว ก่อนโอรสสวรรค์จะลี้ภัยลงใต้ ได้ทิ้งราชโองการเลือด ระดมผู้กล้าทั่วหล้ากอบกู้ราชบัลลังก์
ยามเผชิญศึกต่างเผ่าพันธุ์ ผู้บำเพ็ญเพียรนับไม่ถ้วนทั่วอาณาเขตต้าฉี กระทั่งกองโจรที่ซ่องสุมกำลังตามป่าเขา เหล่าวีรบุรุษชาวยุทธ์ล้วนตอบรับราชโองการเข้าร่วมทัพหลวง อาบเลือดห้ำหั่นทัพม้าเหล็กเป่ยหู ร่วมเป็นร่วมตายกับบ้านเมือง
หออี้ผิ่น... คือหนึ่งในขุมกำลังที่โดดเด่นที่สุดในสมรภูมิครานั้น
ผิดกับขุมกำลังยุทธภพทั่วไป หออี้ผิ่นทุ่มเทสรรพกำลังทั้งหมดที่มี ไม่ว่ากำลังคนหรือทรัพยากรล้วนไร้การเก็บงำ ยอม ‘สละสิ้นเพื่อกู้ชาติ’ นั
