ันเป็นเพียงแค่คำพูดประโยคหนึ่งเท่านั้น ทว่าดูจากอารมณ์แล้วเธอน่าจะเอาจริงเขาเคาะประตูห้องอวิ๋นตั่ว อวิ๋นตั่วเปิดประตูห้องพักโดยไม่ได้เอาโซ่ล็อคออก เห็นได้ชัดว่าไม่ได้อยากให้เขาเข้าไป“พี่ขอเข้าไปคุยกับเธอหน่อยได้ไหม?” เขาได้แต่หน้าด้านถามต่อไปทว่าอวิ๋นตั่วก็ตอบกลับไปหน้านิ่ง “มีเรื่องอะไรก็พูดมาตรงนี้เถอะค่ะ หนูยังต้องเขียนบทโต้วาทีอีก”“เรื่องที่พี่จะพูดก็เกี่ยวกับเรื่องหัวข้อโต้วาทีพรุ่งนี้ เป็นการแข่งขันครั้งสุดท้ายแล้ว พี่อยากจะคุยกับเธอให้เรียบร้อยสักหน่อย”“มีคำแนะนำอะไรพี่ก็พูดตรงนี้ก็ได้ค่ะ พอเขียนบทโต้วาทีเสร็จแล้ว หนูก็จะเอาไปให้พี่ตรวจทานดู”“อวิ๋นตั่ว!” อวี่เจ๋อแทบจะอ้อนวอนอยู่แล้ว “อย่าเป็นแบบนี้ได้ไหม พี่อยากคุยกับเธอหน่อย”“หนูไม่สะดวกค่ะ!” อวิ๋นตั่วปิดประตูลงอย่างไม่ลังเลอวี่เจ๋อยืนอยู่หน้าประตู วินาทีหนึ่งเกือบจะไม่รู้แล้วว่าตนเองอยู่ที่ไหนทำไมถึงได้ปิดประตูใส่เขาแบบนี้? ใบหน้าเย็นชาเรียบเฉยนั่นยังใช่อวิ๋นตั่วของเขาอยู่หรือเปล่า?เขายื่นมือออกไปเคาะประตูอีกครั้ง คราวนี้เพื่อนร่วมห้องของอวิ๋นตั่วเปิดประตูแทน “อาจารย์หลิว”“ผมมาหาอวิ๋นตั่ว”“หนูจะไปตามอวิ๋นตั่วให้ค่ะ”“อวิ๋นตั่ว อาจารย์หลิวมาหาเธอน่ะ!” เพื่อนร่วมห้องคนนั้นร้องเรียก
————————————————————–
