งินเท่าไรกันแน่?”อวี่เจ๋อทำท่าจะตีเธอ “เธอทำอะไรจริงจังหน่อยได้ไหม?”“ล้อเล่นไม่ได้หรือไงล่ะ?”“ถ้ายังใม่ไป พี่จะตีเธอจริงๆ นะ!”“ไม่ให้ไป!” จู่ๆ อวิ๋นตั่วที่นอนอยู่บนเตียงก็ร้องขึ้น“พี่ดูสิ เธอไม่ให้หนูไป”อวี่เจ๋อจับอวิ๋นตั่วให้นอนลงอีกครั้ง แล้วพูดด้วยนํ้าเสียงอ่อนโยน“พี่ให้อวี่ซีไป”อวิ๋นตั่วยิ้มตาหยีพลางพูดว่า “ใช่ ต้องไล่อวี่ซีไป”อวี่ซียืนเท้าเอวแล้วพูดว่า “นี่มันธรรมเนียมไหนกัน เธอนอนเตียงฉันอยู่นะ!”อวิ๋นตั่วพึมพำ “นึกว่าหนูไม่ออกเหรอ พี่ชายอยากพาอวี่ซีไปด้วย”อวี่ซีรู้สึกป้องกันตัวไม่ทัน รีบวิ่งไปปิดปากอวิ๋นตั่วไว้ “พูดมั่วอะไรของเธอ?”อวี่เจ๋อใช้มือหนึ่งดึงน้องสาวออกไป “เธอกับอวิ๋นเฉียวมีเรื่องอะปิดบังพี่อยู่ใช่ไหม?”“เปล่านี่ อวิ๋นตั่วเมาแล้ว เลยพูดจามั่วซั่วไปงั้นแหละ” อวี่ซีรีบพูด“พี่ไม่สนว่าอวิ๋นตั่วพูดอะไร พี่ถามเธอว่าเธอสนใจอวิ๋นเฉียวใช่ไหม?”อวี่เจ๋อถาม“ไม่มีทาง!” อวี่ซีพูดเสียงสูงโดยไม่รู้ตัว “หนูจะชอบใครก็ได้ แต่ไม่ใช่คุณหนูเจ้าชู้เสเพลนั่นหรอก พี่คิดดูสิ นอกจากหน้าตาหล่อกับบ้านรวย อย่างอื่นก็ไม่ได้เรื่องจริงๆ หนูจะชอบเขาลงเหรอ ใช่ไหมล่ะ?”อวี่เจ๋อกลับบอกว่า “เวลาชอบใครสักคนขึ้นมาก็มักจะไม่มีเหตุผลหรอกเธอชอบเขาชัดๆ แต่ดันไม่ยอมรับ ยังหาเหตุผลมาเป็นชุดเพื่อปฏิเสธว่าไม่ชอบเขา”“หนูไม่ได้ชอบ!” อวี่ซีปฏิเสธ———————————————————
