“เดี๋ยวประเมินศาสตราจารย์ปีนี้ก็จะได้เปลี่ยนห้องใหญ่ขึ้นอีกหน่อยใช่ไหม ดูห้องนายสิ เอาโต๊ะเข้ามาสามตัว คนแทบไม่มีที่ให้ขยับตัวแล้ว” เฉินอวี้ว่า“เพราะงั้นเดี๋ยวต้องให้พวกนายช่วยฉันยกโต๊ะออกไปด้วย”เฉินอวี้หัวเราะเยาะเพื่อน “นายไม่ได้เปลืองแรงเลยสักนิด ฉันล่ะอยากถามจริงๆ ที่นายทำงานหามรุ่งหามคํ่าแบบนี้ ลูกศิษย์ตัวน้อยของนายไม่บ่นบ้างหรือไง? ไม่เจอหน้ากันมานานแค่ไหนแล้ว?”อวี่เจ๋อคิดอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนว่าจะไม่ได้เจอกันเลยตั้งแต่ปิดเทอม เฉินอวี้ไม่พูดก็แล้วไป แต่พอพูดขึ้นมา จู่ๆ เขาก็อยากเจออวิ๋นตั่วขึ้นมาซะอย่างนั้นเด็กคนนี้นี่ไม่โทรมาหาเขาบ้างเลย หรือว่าจะฉลองปีใหม่จนเต็มอิ่มแล้ว?อวี่เจ๋อรู้ว่าช่วงปีใหม่อวิ๋นตั่วก็ยุ่งมาก อย่างน้อยพวกเขาต้องเลี้ยงต้อนรับแขกถึงสองครั้ง ครั้งแรกคือญาติในครอบครัว ครั้งที่สองคือพาทเนอร์ทางธุรกิจของอวิ๋นอี้ฟาน และแน่นอนว่ายังมีงานเลี้ยงอีกหลายงานที่พวกเขาต้องไปเข้าร่วม ในเวลาแบบนี้อวิ๋นอี้ฟานก็หวังว่าคนในครอบครัวของเขาจะไปร่วมด้วย สร้างภาพครอบครัวสุขสันต์ก่อนหน้านี้อวิ๋นตั่วเคยบ่นกับเขาว่า“วันปีใหม่ต้องวิ่งวุ่นไปทั่ว น่ารำคาญจริงๆ ค่ะ”โดยเฉพาะเมื่อหลายปีก่อน อวิ๋นเฉียวอยู่ต่างประเทศหลายปี คงจะเบื่อหน่ายกับบรรยากาศการฉลองปีใหม่แล้ว พอบอกให้กลับมา เจ้าตัวก็มักจะหาเหตุผลต่างๆ นานาให้ตัวเองไม่ต้องกลับมาจนได้ พออวิ๋นเฉียวไม่กลับบ้านอวิ๋นตั่วก็เลยเป็นคนที่ต้องไป
