อวี่เจ๋อลุกขึ้นตามไปแล้วดึงมือไว้ อวิ๋นตั่วล้มลงไปอยู่ในอ้อมกอดเขาอย่างเฉื่อยชา ตอนชนอกเขา อวิ๋นตั่วก็หน้าแดงอีกครั้ง เธอหงุดหงิดเล็กน้อยทำไมต้องหน้าแดงอยู่เรื่อยเลย**?**อวี่เจ๋อคล้องเอวเธอไว้ เอวของเธอเล็กบางมากจริงๆ ใช้สองมือโอบเธอไว้ใช้แรงเล็กน้อย ก็เหมือนจะบีบให้ขาดแล้ว เขามองปากเล็กเหมือนลูกเชอรี่ที่สุกงอมของเธอ มันน่าดึงดูดใจเป็นพิเศษ เขาควบคุมตัวเองไม่อยู่อีกครั้ง ใช้ปากกัดลูกเชอรี่นั่นอย่างอดใจไม่ไหวอวิ๋นตั่วเบิกตาโพลง ทำไมเขาจู่โจมอีกแล้วล่ะ?“พี่จะเล่นลูกไม้อะไรคะ” อวิ๋นตั่วผลักเบาๆ อยากจะผลักเขาออกไป แต่ไม่สำเร็จ“จะเล่นลูกไม้อะไรล่ะ?”“พี่ได้รับอนุญาตจากหนูหรือยังคะ?”“งั้นเธออนุญาตไหมล่ะ?”อวิ๋นตั่วกลอกตาใสแป๋ว เขย่งเท้าขึ้น สองมือคล้องอยู่บนคออวี่เจ๋อแล้วกระซิบข้างหูเขา “หนูอยากกัดหูพี่ ได้ไหมคะ?”อวี่เจ๋อยังไม่ทันตอบ เธอก็กัดเบาๆ ที่หูเขาแล้วหัวเราะออกมาคิกคัก มองเขากะพริบดวงตาที่ประกาย ช่างเป็นดวงตาที่สวยงามอะไรปานนั้น!“รสชาติเป็นยังไง?” เขาถามอวิ๋นตั่ว“เค็มค่ะ” อวิ๋นตั่วทำหน้าตารังเกียจ“เหรอ? แต่อันนี้หวานนะ”อวิ๋นตั่วยังไม่ทันตั้งตัว ปากเล็กก็ถูกเขาจูบเข้าเสียแล้ว ความรู้สึกนี้ช่างน่าหลงใหลจริงๆ เธอก็ชอบเหมือนกันนะ ถ้าอย่างนั้นก็ตั้งใจดื่มดํ่าแล้วกัน!ขณะที่ทั้งสองกำลังจูบกันอย่างมดฟ้ามัวดินนั้น ประตูก็เปิดออก อวิ๋นเฉียวโผล่หัวออกมาหน้าประตู แล้วส่งเสียงเรียก “เฮ้ย! ท่าทา
