งฉันจะมาผิดเวลา”อวิ๋นตั่วกับอวี่เจ๋อรีบผละออกจากกัน แล้วจ้องอวิ๋นเฉียวพร้อมกันอวิ๋นเฉียวทำท่าทางเหมือนเด็กที่ทำความผิดมา “คุณแม่ให้ฉันมาเรียกพวกนายไปทานข้าว”“อ้อ!”อวิ๋นตั่วกับอวี่เจ๋อเดินถึงตรงประตู อวิ๋นเฉียวก็ดึงมือน้องสาวไว้ “เดี๋ยวก่อน พี่มีเรื่องจะพูดกับเธอ”อวี่เจ๋อมองอวิ๋นตั่ว แล้วก็มองอวิ๋นเฉียว “พี่ไปรอเธอข้างล่างนะ”อวิ๋นตั่วกับอวิ๋นเฉียวกลับเข้าไปในห้อง อวิ๋นเฉียวทำท่าทางจริงจังมาก“นั่งบนโซฟาดีๆ วันนี้พี่ต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง”เขายิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกแปลกสายตาที่อวี่เจ๋อกับอวิ๋นตั่วมองเขาเมื่อครู่เหมือนกับว่าเขาทำเรื่องอะไรผิด เห็นๆ กันอยู่ว่าฝ่ายผิดคือพวกเขา!อวิ๋นตั่วนั่งลงบนโซฟา ไม่รู้สึกเลยสักนิดว่าตัวเองทำอะไรผิด“ทำอะไรคะ?”“ทำอะไรน่ะเหรอ?” อวิ๋นเฉียวยืนตรงหน้าอวิ๋นตั่ว ชำเลืองมองตํ่า ให้ความรู้สึกเหมือนพี่ใหญ่ที่ทำตัวเหมือนพ่อ “อวิ๋นตั่ว เธอเป็นผู้หญิง สำรวมหน่อยได้ไหม? มีคำกล่าวหนึ่งบอกไว้ดีมากว่าไม่ได้ครอบครองนั้นดีที่สุด เธออย่าติดเขามาก เขาจะเอาเปรียบเธอได้ เรื่องแบบนี้ยังไงฝ่ายที่เสียเปรียบก็คือผู้หญิง พี่ไม่ได้แช่งพวกเธอนะ เรื่องในอนาคตนั้นไม่แน่นอน ตอนนี้พวกเธอรู้สึกว่าต้องแต่งงานกับอีกฝ่ายเท่านั้น ในอนาคตถ้ามีใครสักคนประสบเหตุที่ไม่คาดคิดล่ะ ใช่ไหม?”อวิ๋นตั่วระเบิดความโมโห “พี่แช่งให้หนูตายเหรอ?”“ก็แค่ยกตัวอย่าง ถ้าหาก..ถ้าหากถึงตอนนั้น เธอจะเสียเปรียบนะ!”อวิ๋
