อวิ๋นตั่วไม่พอใจ รู้สึกว่าความต้องการนี้ของอวี่เจ๋อไร้เหตุผล อวี่เจ๋อในใจของเธอไม่ใช่แบบนี้ สัญชาตญาณของเธอบอกว่าเขาเป็นคนทะนงตัว มั่นใจในตัวเอง ไม่ใช่คนใจแคบ ระแวงนั่นระแวงนี่ และ ไม่มั่นใจในตัวเองแบบในตอนนี้เธอปล่อยมือจากอวี่เจ๋อ พร้อมกับบอกเสียงเบา “วันนี้หนูบอกแม่แล้วว่าจะกลับบ้าน นี่ก็เย็นแล้ว หนูไปก่อนนะคะ”อวี่เจ๋อเองพอเห็นท่าทางก็รู้ว่าเธอโกรธซะแล้วเขาเองก็รำคาญความคิดแปลกๆ ของตัวเองเหมือนกัน คิดไม่ถึงว่าตัวเองจะพูดความต้องการที่ไร้เหตุผลแบบนี้ออกไปได้เขาเดินตามไป จะดึงมืออวิ๋นตั่วไว้ แต่ฝ่ายนั้นก็สะบัดออก“พี่ผิดเอง” เขานึกถึงกฎการอยู่ร่วมกันของชายหญิง ไม่ว่าตัวเองจะผิดหรือไม่ แต่การยอมรับผิดไปก่อนนั้นไม่ใช่เรื่องผิด อีกอย่างในตอนนี้เขารู้ว่าเขาเป็นฝ่ายผิดแต่อวิ๋นตั่วก็ไม่สนใจ เธอเดินไปจนถึงป้ายรถเมล์ เตรียมจะขึ้นรถกลับบ้านอวี่เจ๋อรีบพูดเอาใจ “เดี๋ยวพี่ไปเอารถ รอตรงนี้ก่อนนะ!”แต่อวิ๋นตั่วก็ไม่ได้รอ พอเขาขับรถมาถึงป้ายรถเมล์อวิ๋นตั่วก็ไปแล้ว รถคันที่เธอขึ้นยังอยู่ข้างหน้าไม่ห่างมากเขาขับรถตามหลังรถเมล์คันนั้น ในใจว่างเปล่า รู้ว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิด แต่เขาก็ยอมรับผิดแล้ว เธอถึงกับต้องโกรธใหญ่โตแบบนี้เลยเหรอ?เมื่ออวิ๋นตั่วกลับถึงบ้านก็มีคนมาห้อมล้อมต้อนรับอย่างอบอุ่นราวกับเจ้าหญิงที่พลัดพรากจากบ้านเกิดไปนาน เข้ามาถามไถ่ว่าที่มหา‟ลัยเป็นยังไง ดีหรือเปล่า? ทะเลาะกับเพื่อนบ้างไหม? ก
