ลั่วเสวี่ยกับฉงหรงคุยกันไว้แล้วว่าจะไปฟังอวี่เจ๋อบรรยาย พวกเธอดึงอวิ๋นตั่วไปด้วยกัน แต่อวิ๋นตั่วไม่ยอมไปลั่วเสวี่ยรู้สึกไม่เข้าใจมากๆ “คาบเรียนของแฟนเธอ เธอไม่อยากฟังเหรอ? ฉันได้ยินมานะว่าตอนเขาเข้าสอนอยู่ในคาบเรียนจะมีเสน่ห์เป็นพิเศษสนุกกว่าไปดูคอนเสิร์ตอีก!”“ถ้าเธอช่วยฉันซื้อบัตรคอนเสิร์ตเจย์โชว์ได้ ฉันจะให้เขามาตั้งใจสอนเธอคาบหนึ่งเลย โอเคไหม?” อวิ๋นตั่วฉงหรงหัวเราะคิกคัก “ลั่วเสวี่ยก็แค่เปรียบเทียบเอง”“ฉันฟังเขาสอนมาตั้งแต่เด็กแล้ว ฉันรู้สึกว่าฝีปากของเขาตอนนี้ก็เรียนมาจากฉันทั้งนั้น ทุกครั้งที่เขามาบ้านฉัน ฉันก็ฝึกให้เขาเอง ตอนอยู่ต่อหน้าคุณแม่ฉันต้องโค้งคำนับให้เขา ทักทายเขา พวกเธอรู้ไหมว่าตอนนี้ไม่ง่ายแบบนั้นแล้วล่ะ พวกเราเท่าเทียมกันแล้ว ถ้ายังไปฟังเขาสอนอีก เขาสูงส่งอยู่ข้างบน ส่วนฉันนั่งอยู่ข้างล่าง ถ้าทำแบบนั้นฉันคงบ้าไปแล้ว?” อวิ๋นตั่วพูดลั่วเสวี่ยใช้มือข้างหนึ่งจับเธอไว้ “เธอไปเถอะนะ ถือว่าไปเป็นเพื่อนพวกเรา เทอมหน้าก็ต้องเรียนคอมพิวเตอร์แล้ว เธอไม่กลัวเหรอ?”“มีอะไรน่ากลัวกัน เขาหวังให้พวกเราเรียนลึกซึ้งถึงขนาดไหนเชียว
แน่นอนว่าเรียนแค่พื้นๆ ก็พอแล้ว คงไม่ต่างจากเรียนพิมพ์ดีดเท่าไหร่หรอก”“เธอฝันไปหรือเปล่า ตอนนี้ยังไม่ต้องพูดถึงว่าวิชานี้ใช้งานได้จริงไหมโดยทั่วไปการเปิดวิชานี้ล้วนทำให้นักศึกษาลำบากทั้งนั้น ถ้าเธอคิดว่าพิมพ์ดีดเป็นแล้วจะเรียนผ่าน เขาจะเปิดวิชานี้ขึ้นมาท
