“นายไม่เห็นภาพเหตุการณ์เมื่อกี้เหรอ คนที่โต๊ะสิบกว่าคน กินเนื้อแพะสไลด์ของฉันไปยี่สิบจานเต็มๆ ฉันเลือกสมองหมูให้พวกเธอสามสิบจาน เธอยังให้ฉันนำเก้าอี้ตัวเล็กไปนั่งใต้โต๊ะ ให้ฉันเลือกต่อหน้าเพื่อนของเธอ นายเข้าใจความรู้สึกตอนนั้นไหม มันเหมือนกับทำการบ้านไม่เสร็จ แล้วถูกยืนทำโทษต่อหน้าเพื่อนทั้งห้อง ยัยนี่ฆ่าคนได้แบบไม่ต้องกะพริบตา นายรู้ไหม?นับว่าฉันเข้าใจถ่องแท้แล้ว ถ้าผู้หญิงเกลียดขึ้นมา เกลียดกว่าผู้ชายสิบเท่าเธอจะไม่แทงร่างกายนายอย่างเดียว เธอจะแทงหัวใจนายด้วย ระวังไว้หน่อยนะ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน อย่าตามใจเธอทุกเรื่อง ในอนาคตนายต้องลำบากแน่!”เฉินอวี้ที่ไปรัฐบาลเมืองกับอวี่เจ๋อบ่นตลอดทาง เลือกสมองหมูไปสามสิบจาน เลือกจนมือจะหักแล้ว จนถึงตอนนี้เวลายกมือขึ้นมายังรู้สึกว่ามันไม่ฟังคำสั่ง “ถ้าวันนี้ฉันแสดงความสามารถได้ไม่ดี อย่ามาโทษฉันนะ ไปคิดบัญชีกับแฟนนายเลย”“ยังมีหน้ามาพูดอีกนะ สมองหมูนั่นนายทำสะอาดแล้วเหรอ พอเธอกลับไปก็ท้องเสียเลย ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับนายเลยนะ!” อวี่เจ๋อกำลังขับรถสายตามองไปข้างหน้า ฟังเฉินอวี้บ่นจนจบด้วยความจนใจ“ไม่ต้องแสดงออกว่าผู้หญิงสำคัญกว่าเพื่อนชัดขนาดนั้นก็ได้ นายบอกมาว่ามือของฉันสำคัญหรือท้องเธอสำคัญกว่า? ท้องเสียเป็นบางครั้งจะกระตุ้นให้ร่างกายขับสารพิษ แต่ถ้าฉันเสียมือไป แล้วจะเขียนโปรแกรมได้ยังไง ชีวิตฉันก็พังทลายหมดสิ! ชีซิง นายว่าฉันพูดมีเหตุผลไหม?”
