อวิ๋นตั่วคว้าตะเกียบมาโยนใส่เฉินอวี้ เขาเองค่อนข้างประหลาดใจที่สถานการณ์ไม่ได้แย่อย่างที่คิด กำลังแขนของอวิ๋นตั่วไม่ได้มากมาย ตะเกียบหลายอันโยนมาก็ไม่โดนเขา บางอันถึงจะโดน แต่ก็แรงน้อยเต็มที ไม่เจ็บเลยสักนิดอวิ๋นตั่วรู้สึกว่าตัวเองยังไม่ได้ใส่ไปเต็มแรง เธอหยิบตะเกียบขึ้นมาอีกและกำลังจะคว้าออกไป แต่จู่ๆ ก็หยุดมือ นึกความคิดดีๆ ออก “หนูไม่ทำพี่แล้ว!”แม้จะไม่เจ็บ แต่ก็เกือบรับมือกับการสั่งสอนของเธอไม่ได้แล้ว ครั้งที่สองจะออกแรงได้มากกว่าเดิมงั้นเหรอ? ดังนั้นพอได้ยินอวิ๋นตั่วบอกว่าจะไม่ทำอะไรแล้ว เฉินอวี้ก็ดีใจมาก “จริงเหรอ? พี่รู้อยู่แล้วว่าเธอเป็นคนมีนํ้าใจ เธอเป็นใคร เธอคืออวิ๋นตั่วผู้อยู่บนฟ้าเชียวนะ จะมาเอาอะไรกับคนธรรมดาตัวเล็กๆ อย่างพวกเราล่ะ จริงไหม?”“ไม่ต้องมาประจบหนูหรอกค่ะ ที่หนูไม่ทำอะไรพี่ ไม่ได้หมายความว่าเราเข้าใจกันแล้ว”“เธอคิดจะทำอะไร?”“พี่เลี้ยงหม้อไฟหนูสิคะ”“ได้เลย เราเปิดร้านหม้อไฟอยู่แล้วนี่”“หนูชอบกินสมองหมู พี่ช่วยเอาเลือดสีแดงในสมองหมูออกให้สะอาดด้วยนะคะ แต่พี่ต้องทำเอง เอามาทำให้หนูดูด้วย”“แค่กินหม้อไฟ ไม่ต้องถึงกับทำรายการอาหารหรือเปล่า?” เฉินอวี้นึกถึงตอนเลือกเอาสีแดงในสมองหมูออก มันเป็นงานที่ต้องใช้ความอดทนและความละเอียดมาก“ถ้าพี่ไม่ยอมทำ หนูจะพังแนวฮวงจุ้ยพี่!” อวิ๋นตั่วขู่เขา“ก็ได้ๆ พี่จะทำให้”“ตั้งหม้อไฟหมาล่าให้หนู เอาเนื้อแกะสองจาน เนื้อปลาสองจาน ผักหลู
