อวิ๋นตั่วยืนอยู่หน้าร้านหม้อไฟเจ็ดรส สองมือเท้าเอว ตะโกนเสียงลั่น“เฉินอวี้ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”เฉินอวี้ที่อยู่ในร้านก็ได้ยินเสียงตะโกนของอวิ๋นตั่ว ในใจเกิดสับสน จึงคว้าแขนชีซิงไว้ “บอกเธอว่าฉันไม่อยู่นะ!”เขาวิ่งไปรอบๆ อยากจะหาที่ซ่อน แต่อวิ๋นตั่วก็ก้าวยาวๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้า “พี่จะแอบทำไมคะ?”“พี่ไม่ได้เอาอะไรมา!” เฉินอวี้ยืดตัวขึ้น “อวิ๋นตั่วมาแล้ว อยากกินหม้อไฟใช่ไหม เดี๋ยวพี่ไปเตรียมอาหารให้นะ”แต่อวิ๋นตั่วก็ดึงเขาไว้ “อย่ามาใช้มุกนี้นะ รู้ใช่ไหมคะว่าหนูมาทำไม?”เฉินอวี้ค่อยๆ แกะมืออวิ๋นตั่วออก “เป็นผู้หญิงทำแบบนี้ไม่ดีนะ เหมือนผู้หญิงปากร้ายเลย อวี่เจ๋อไม่ชอบหรอก”อวิ๋นตั่วเยียบลงบนเท้าเฉินอวี้ “เขาว่ากันว่าจุดลมปราณมีอยู่หลายจุด พี่ว่าในปากจะมีด้วยหรือเปล่าคะ?”เฉินอวี้จับเท้าของตัวเอง กระโดดหันไปมา ก่อนที่จะตะโกนไปทางชีซิง“รีบโทรหาหลิวอวี่เจ๋อเร็วเข้า แฟนเขาจะฆ่าคนตายแล้ว!”“ฆ่าพี่ แบบนั้นคงเอาเปรียบพี่เกินไป หนูจะทำให้พี่รู้ว่าอะไรคือตายไปซะยังดีกว่ามีชีวิตอยู่!”เฉินอวี้ตกใจจนหน้าซีด วิ่งออกไปทางห้องโถง แต่อวิ๋นตั่วก็วิ่งตาม มือก็คว้าเก้าอี้เตรียมจะปาใส่เขาชีซิงเมื่อเห็นสถานการณ์รุนแรงแล้วจึงรีบโทรหาอวี่เจ๋อ “อวี่เจ๋อ รีบมาที่นี่เลย ไม่รู้เฉินอวี้ไปทำอะไรให้อวิ๋นตั่วไม่พอใจ นี่เธอจะพังร้านอยู่แล้ว!”เสียงอวี่เจ๋อที่ดังจากปลายสายดูสงบมาก “เฉินอวี้ปากกว้างนั่นมีวันนี้ด้วยเหรอ? บอกอวิ๋นต
