กู่เลี่ยงหันหน้ามามองอวิ๋นตั่วอย่างตำหนิ “ระวังหน่อย อย่าทำให้เทพฉวี่เหวินซิง*[1]ของฉันตกใจหนีไป!”“นายทำอะไรอยู่ล่ะ?”“อธิษฐานไง สัปดาหฺหน้าจะสอบแล้ว ฉันทำยังไงก็จำไม่ได้ ไม่มีทางเลือกเลยทำได้เพียงร้องขอให้ฉวี่เหวินซิงช่วย?”“แล้วได้ผลเหรอ?” อวิ๋นตั่วรู้สึกคาดไม่ถึง“รักษาม้าตายเยี่ยงม้าเป็น[2]ไง** เมื่อกี้เธอถามฉันว่าอะไรนะ?”อวิ๋นตั่วมองฉงหรงกับลั่วเสวี่ย มาขัดจังหวะแบบนี้ เธอก็รู้สึกอายเล็กน้อยที่จะถามต่อลั่วเสวี่ยหัวเราะแล้วพูดว่า “เธอถามนายว่า นายสนใจเธอไหม?”กู่เลี่ยงหัวเราะหน้าทะเล้น “มีปัญหากับศาสตราจารย์หลิวแล้วเหรอเรื่องช่องว่างระห่างวัยใช่ไหม? ฉันบอกแล้วนี่นาว่าเธอสองคนไม่เหมาะกันหรอก นึกถึงตอนแรกการแสดงของเราสองคนในงานต้อนรับนักศึกษาใหม่เรามีสัญญาลับต่อกันเยอะขนาดไหน ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเข้ามาแทรก เราสองคนก็ได้อยู่ด้วยกันนานแล้ว ฉันจะบอกเธอให้นะ อย่ามองรูปลักษณ์ภายนอกที่สง่าผ่าเผย ยังไงซะเขาก็แก่กว่าเธอตั้งเก้าปี อายุเท่านี้เหมือนกับคลองหงโกว***[3]ขวางระหว่างพวกเธออยู่ รู้ไหม?”กู่เลี่ยงยังไม่ทันพูดจบ อวิ๋นตั่วก็รู้สึกคิดผิดที่ไปกวนเขา “ช่างเถอะ ฉันผิดเอง ไม่ควรมาถามนายเลย นายคุยกับฉวี่เหวินซิงของนายต่อไปดีกว่า”“อย่าสิ!” กู่เลี่ยงนั่งข้างอวิ๋นตั่ว “ในฐานะที่เป็นเพื่อนของผู้หญิง ฉันยินดีจะช่วยเธอแก้ไขปัญหายุ่งยากทุกอย่าง บอกมาเถอะ ตอนนี้เธอกำลังกลุ้มใจเรื่องอะไร?”อวิ๋นตั่วหยิบหนั
