่หาเธอไปทั่วแต่ก็หาไม่เจอ มาที่นี่ทำไมไม่บอกพี่สักคำล่ะ?”“หนูนึกว่าพี่มีธุระนี่คะ” อวิ๋นตั่วหันไปกำลังจะจับปลาอวี่เจ๋อก็จับมือเธอไว้ “เดี๋ยวพี่ทำเอง”“ไม่ได้นะคะ นี่จานสุดท้ายแล้ว ถ้าส่งต่อให้พี่ตอนนี้ก็โดนพี่แย่งผลงานไปน่ะสิ”อวี่เจ๋อบีบจมูกอวิ๋นตั่ว “ไม่ต้องห่วงหรอกน่า พี่ไม่แย่งผลงานเธอหรอก”อวี่เจ๋อหยิบปลาขึ้นมาจากพื้น แล้วล้างนํ้าให้สะอาดอีกครั้ง พอกำลังจะวางใส่จาน อวิ๋นตั่วก็หยิบจานมาแล้วเอาปลาใส่ลงไป เมื่อนํ้ากับนํ้ามันมารวมกัน นํ้ามันจึงกระเด็นเป็นฝอยออกมา“โอ๊ย!” อวิ๋นตั่วร้องขึ้น“เป็นอะไรไป?”“นํ้ามันกระเด็นโดนมือค่ะ”“ขอพี่ดูหน่อย” พออวี่เจ๋อดู ก็เห็นหลังมือของเธอเป็นรอยใหญ่สีแดงดังนั้นจูงมือเธอไปแช่ที่ก๊อกนํ้าพักหนึ่ง “เธอยืนอยู่ตรงนี้ก่อนนะ อย่าเพิ่งเดินไปไหน”หลิวห้าวตงกับฟางผิงที่อยู่ในห้องรับแขกยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ แค่เห็นอวี่เจ๋อพุ่งเข้าไปในครัว ทั้งสองก็อดไม่ได้ที่จะลุกยืนแล้วเดินไปตรงประตูครัวอวี่ซีเดินตามมา เหมือนจะพูดแทนพี่ชาย “เห็นหรือยังล่ะคะ พวกเขาสองคนน่ะ พ่อกับแม่จะจับพวกเขาแยกกันได้เหรอ?”————————————————————–
