ราะคุ้นเคยกับการอยู่ด้วยกันอย่างเงียบ ๆ แบบนี้
เหมยเอ๋อร์มองหลี่ลี่อย่างลึกซึ้ง ทันใดนั้นใบหน้าของนางก็แดงก่ำ ก่อนจะหันหลังกลับเข้าไปในห้อง
แน่นอนว่าเหมยเอ๋อร์จะไม่บอกหลี่ลี่ว่า นางรอเขามาตั้งแต่เช้า เพียงเพื่อที่จะได้มองเขาอีกครั้ง และจดจำใบหน้าของเขาไว้ในใจ
เมื่อวานนี้ตอนที่ใบบอกถูกส่งมา เมื่อเห็นชื่อบนใบบอก สีหน้าของท่านยายหลิวก็เคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย เหมยเอ๋อร์ไม่เคยเห็นท่านยายหลิวมีสีหน้าเช่นนี้มาก่อน จึงอดกังวลใจไม่ได้
หลี่ลี่เพิ่งจะหันหลังเข้าไปในเรือน บนเขาก็ปรากฏเงาร่างหลายสาย
เบื้องหน้ามีสองคน หูอวิ๋นซานยังคงสวมชุดผ้าไหมหรูหราเช่นเคย ส่วนหญิงวัยกลางคนอีกคนหนึ่งที่เดินเคียงข้างมา สวมชุดสีแดงสดใสสะดุดตา
คนที่เดินตามหลังทั้งสองมาอย่างองอาจก็คือหูอี้ วันนี้หูอี้สวมชุดยาวสีเขียว เดินเหินอย่างคล่องแคล่วราวกับลอยได้ ดูแล้วเป็นหนุ่มรูปงามมีสง่าราศี หากไม่ใช่ศัตรูกัน และไม่รู้ว่าเขาเป็นคนเอาแต่ใจ หลี่ลี่อาจจะคบเขาเป็นเพื่อนก็ได้
ตอนนี้ท่านยายหลิวก็เดินออกมาจากห้อง เมื่อเห็นหลี่ลี่ ท่านก็พยักหน้าเล็กน้อย
เมื่อเห็นคนทั้งสามที่ลงมาจากเขา สีหน้าของท่านยายหลิวก็เย็นชาลง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ส่วนเหมยเอ๋อร์ก็รีบหลบไปอยู่ด้านหลังของท่านยายหลิวทันที
“ท่านยายหลิว ไม่ได้เจอกันหลายปี ท่านยังคงงามสง่าเช่นเดิม พวกเรานี่ไม่ได้เจอกันนานแล้วจริง ๆ” เสวี่ยเยว่กล่าวทักทายอย่างสนิทสนม
ท่านยายหลิว “อืม”
