ชูยินเข้าร่วมกลุ่มนี้ ที่บ้านก็มีรูปเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พอไม่สามารถเก็บในโทรศัพท์ได้ ก็จะให้อวิ๋นตั่วกับอวิ๋นเฉียวช่วยเอาลงคอมให้ หรือไม่ก็ปริ้นออกมา พอมีคนมาที่บ้าน ก็จะเอารูปมาคุยโม้ถึงชีวิตรักสุขภาพของตัวเองอาหารการกินในบ้านก็ต้องเปลี่ยนสูตรอาหารแต่ละวันจะจัดตามปริมาณโภชนาการที่ร่างกายต้องการ ฟังดูก็ดีอยู่หรอก แต่พอทำแล้วมันน่าเบื่อมาก พอแม่บ้านหลิวไม่ทำตามสูตร แม่ก็จะบอกว่าอาหารวันนี้ขาดความสมดุล วิตามินเอไม่ถึงมาตรฐาน แคลอรี่ไม่เพียงพอ ฟังแล้วอวิ๋นตั่วกับอวิ๋นเฉียวถึงกับชะงักไป รู้สึกเหมือนที่ตัวเองกินไม่ใช่อาหาร แต่เป็นตัวหนังสือกองใหญ่เพราะอย่างนั้นเมื่อชูยินไม่อยู่บ้าน ทุกคนก็จะผ่อนคลายขึ้น ห้องครัวของแม่บ้านหลิวก็จะเป็นของเธอจริงๆ อยากทำอาหารอะไรก็ทำได้ตามต้องการอาหารวันนี้ มองปราดเดียวก็ทำอวิ๋นตั่วนํ้าลายสอ ทั้งสีทั้งรสดูครบถ้วนน่ากิน“ต้องกินให้หมดนะคะ ถ้าตอนเย็นคุณนายกลับมาเห็น ป้าโดนดุแน่ๆ”แม่บ้านหลิวกำชับอาหารจานเย็น 2 จาน อาหารผัดทอด 3 อย่าง ซุปอีก 1 ให้อวิ๋นตั่วกับอวี่เจ๋อกินกันสองคน คงไม่ง่ายแน่ถ้าจะให้กินให้หมด“พี่ไปไหนล่ะคะ?” อวิ๋นตั่วถาม“เพิ่งออกไปค่ะ บอกว่าจะไม่กลับมาทานข้าวที่บ้าน”“แม่บ้านหลิวก็ทานด้วยกันสิครับ!” อวี่เจ๋อบอก“ป้ากินกับพวกคุณหวังน่ะค่ะ”อวิ๋นตั่วชี้อาหารบนโต๊ะ “เยอะขนาดนี้ หนูกินกันสองคนไม่หมดหรอกค่ะยกไปให้ป้าหวังด้วยสิคะ”“ค่ะ!”แม่บ้านหลิวเอง
