นี้ต้องจบเห่เข้าสักวันแน่! ไปเป็นครอบครัวเดียวกับพวกเขา ไม่ช้าก็เร็วต้องได้เจอปัญหาแน่” อวิ๋นอี้ฟานว่า“อวิ๋นเฉียวไม่ฟังหรอกค่ะ”“ไม่ฟังก็ต้องฟัง! คุณรู้ไหมว่าวันนี้เขาพูดกับผมว่าอะไร?”“อะไรคะ?”“เขาบอกว่า นอกเสียจากจะยกที่ดินตรงอวิ๋นหูให้เขา เขาถึงจะพิจารณาเรื่องแต่งงานของทั้งสองบ้านได้ เขาพูดแบบนี้แปลว่าอะไรล่ะ? เขาเห็นลูกสาวตัวเองเป็นอะไรไปแล้ว? ขายลูกสาวกินแบบนี้ไม่ขายหน้าบ้างหรือไง?ผมยังขายหน้าแทนเลย”“นี่มันต่างอะไรกับการปล้นกัน?” ชูยินว่า“ไม่รู้ว่าช่วงไม่กี่ปีมานี้ เขาทำเรื่องที่ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยกลแบบนี้มาเยอะเท่าไรแล้ว คุณว่าคนแบบนี้จะไม่จบเห่เข้าสักวันเหรอ ไม่ว่ายังไงพวกเราก็ต้องอยู่ห่างเขาไว้!”เมื่ออวิ๋นตั่วผลักประตูเข้าไปในห้องอวิ๋นเฉียว ก็เห็นว่าอวิ๋นเฉียวเอนตัวอยู่บนโซฟา สีหน้าของเขาแห้งเ**่่ยว ไม่เห็นถึงความสง่าผ่าเผยในอดีตสักนิด“พี่คะ” อวิ๋นตั่วนั่งลงข้างอวิ๋นเฉียว “ยังไม่เจอพี่จือซ่านอีกเหรอ?”อวิ๋นเฉียวนํ้าตาไหลนี่เป็นครั้งแรกที่อวิ๋นตั่วเห็นพี่ชายร้องไห้ เขาดูน่าสงสารมาก เธออยากช่วยพี่ชาย “หนูจะช่วยเกลี้ยกล่อมคุณพ่อให้ไปคุยกับหยูอี้ซินอีก”อวิ๋นเฉียวส่ายหน้า “ไม่มีประโยชน์หรอก อวิ๋นตั่ว ไม่มีประโยชน์! คุณพ่อรักศักดิ์ศรีที่สุด จะไปพบหยูอี้ซินเพื่อพี่ได้ยังไง”“หยูอี้ซินก็ไม่ได้พูดอย่างชัดเจนนี่คะว่าไม่เห็นด้วยที่พวกพี่อยู่ด้วยกัน ถ้าพี่ยอมแพ้แบบนี้ จะทำให้พี่จือซ่า
