ม่หยุดหย่อน ผู้อื่นยังรักษามารยาทปาให้กระดอนน้ำเพื่อตบตา ทว่าสวีจือหย่วนกลับจงใจคว้าหินก้อนเขื่อง ทุ่มกระแทกผิวน้ำตรงหน้าจ้าวหนิงอย่างกำเริบเสิบสาน
“รนหาที่ตายหรือ” จ้าวหนิงยังไม่ทันเอื้อนเอ่ย จ้าวซินผู้เป็นพี่ชายก็ก้าวพรวดออกไป ใบหน้าถมึงทึงแผ่รังสีคุกคาม ออกโรงปกป้องผู้เป็นน้อง
เมื่อเห็นพวกจ้าวหนิงตวัดสายตามอง สวีจือหย่วนกลับไร้ซึ่งความยำเกรง แค่นเสียงหัวเราะหยัน เอ่ยกลั้วความเหยียดหยาม “แม่น้ำสายนี้สลักแซ่จ้าวเอาไว้หรือไร ถึงอนุญาตให้พวกเจ้าจับปลาได้ฝ่ายเดียว ผู้อื่นขว้างหินชมจันทร์บ้างไม่ได้หรือ”
สิ้นคำ คุณชายเตี้ยม้อต้อด้านหลังก็ส่งเสียงรับลูกทันควัน “พวกทหารหยาบช้า พอเห็นมัจฉาก็คิดแต่จะยัดลงท้อง ทิวทัศน์งดงามปานนี้กลับไร้ซึ่งสุนทรียภาพ ช่างเสียของนัก หยาบกระด้างป่าเถื่อนปานนี้ ต่างอันใดกับพวกคนเถื่อนเผ่าหู”
คุณชายเสเพลผู้นี้จ้าวหนิงเคยเผชิญหน้ามาแล้วที่หอเยี่ยนไหล เป็นมันผู้นี้เองที่โดนเขางัดโต๊ะอาหารฟาดใส่จนยับเยิน หลิวซินเฉิง บุตรชายภรรยาเอกของรองอัครเสนาบดีหลิวมู่จือ
ยามหลิวซินเฉิงชี้หน้าด่าทอจ้าวหนิงอย่างชอบธรรม ย่อมไม่หวนดูพฤติกรรมทรามของตนเมื่อครู่ ว่าหาได้มีความ ‘สุนทรีย์’ เจ
