แขกกลุ่มที่สามที่ย่างกรายข้ามธรณีประตู คือฝูงคุณชายในอาภรณ์หรูหราฟู่ฟ่า
หัวโจกของพวกมันคาดเข็มขัดหยกฝังอัญมณี สวมรองเท้าหนังกลับหกตะเข็บ สันดานหยิ่งยโสโอหังสลักลึกบนใบหน้า ยามปรายตามองผู้ใดล้วนใช้หางตาเหยียดหยามราวกับตนเป็นเทพไท่ซุ่ยจุติลงมาเหยียบย่ำโลกมนุษย์ ทว่ายามนี้เค้าหน้ากลับบิดเบี้ยวด้วยโทสะ มันตวัดพัดจีบชี้หน้าบัณฑิตสะบักสะบอมที่กำลังถูกรุมกระทืบ
“ไอ้สวะสุนัข ไพร่ชั้นต่ำเยี่ยงเจ้า แค่สอบเตี่ยนซื่อผ่านเข้ารับราชการ ก็ริอ่านทำตัวเป็นคนใหญ่คนโตงั้นรึ กล้ามาวางก้ามต่อหน้าข้า ไม่เจียมกะลาหัว… กระทืบมันให้ตาย”[1]
ขาดคำ หางตามันพลันตวัดไปปะทะเข้ากับพวกจ้าวหนิง คุณชายจองหองชะงักงัน สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นมืดทะมึนดุจพบพานศัตรูคู่แค้น มันกวาดตามองเศษซากจานชามที่แหลกเหลวเกลื่อนห้อง มุมปากพลันแสยะยิ้มหยามหยัน
มันแค่นเสียงดูแคลน “ที่แท้ก็สุนัขสามตัวนี่เอง นครเยี่ยนผิงออกจะกว้างใหญ่ ไร้สถานที่ให้พวกเจ้าไปคุ้ยขยะกินแล้วหรือไร กว่าคุณชายอย่างข้าจะหาเวลาออกมาสำราญ กลับต้องมาแปดเปื้อนสายตากับพวกเจ้า ช่างอัปมงคลเสียจริง”
เบื้องหลังมันปรากฏคุณชายร่างแคระแกร็นผู้หนึ่ง ทันทีที่เห็นจ้าวหนิง มันก็ทำทีตื่นตูมรา