เฉินอันจือคลี่พัดจีบสะบัดพรึ่บ ภายในอกร้อนรุ่มดุจไฟสุม ทว่าหาใช่เพราะสันดานอันธพาลกำเริบ แต่มีเบื้องลึกซ่อนเร้น
เว่ยอู๋เซี่ยนผู้นี้ รูปลักษณ์อัปลักษณ์ วรยุทธ์อ่อนด้อย ซ้ำยังอ้วนฉุไร้กล้ามเนื้อแกร่งสมส่วน จึงไร้ซึ่งความองอาจโดยสิ้นเชิง ยิ่งยามเผชิญหน้ากับสตรีโฉมงาม มักจะหน้าแดงก่ำ ใบ้กินจนพ่นวาจาไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ
อายุล่วงเข้าสิบหกปี เตร็ดเตร่เหยียบย่ำหอนางโลมมานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าเนื้อแท้กลับยังคงเป็น ‘ไก่อ่อน’ ไร้ประสบการณ์โลกีย์
ในฐานะสหายร่วมเป็นร่วมตาย เฉินอันจือย่อมกังวลว่าปมในใจนี้จะลุกลาม กัดกินจนร่างกายมัน ‘สิ้นน้ำยาบุรุษเพศ’ ไปตลอดกาล หากเป็นเช่นนั้นย่อมถือเป็นหายนะชั่วชีวิต
ครานี้กว่าเว่ยอู๋เซี่ยนจะหมายตาสตรีใดสักคนมิใช่เรื่องง่าย ซ้ำยังกล้าเอื้อนเอ่ยเจรจาด้วยอย่างคนปกติ เฉินอันจือย่อมยินดีจากใจจริง ดังนั้นต่อให้ขยะแขยงน้ำชาหรือเบื่อหน่ายนิทานปานใด เขาก็กัดฟันทนมาเป็นเพื่อนทุกครา
ผู้ใดจะคาดคิด นังหนูชงชาต่ำต้อยในหอเล็กๆ กลับกล้าฉีกหน้าซื่อจื่อแห่งจวนลู่กั๋วกง ยามเห็นความสุขชั่วชีวิตของสหายรักกำลังจะถูกเหยียบย่ำ เฉินอันจือจะทนนิ่งเฉยอยู่ได้อย่างไร
ผนวกกับสันดานมุทะลุดุดัน นิยมชมชอบการใช้ก
