ล้งทำตัวเป็นเด็กดี ข่มนิสัยของตัวเองไว้คุณครูเริ่มพูดขึ้นอย่างจริงจัง “ฉันเป็นครูมาหลายปี จริงๆ ไม่เคยสอนเด็กแบบนี้มาก่อน เราจะไม่พูดถึงเรื่องสอบได้คะแนนไม่ดี แต่ที่เป็นคนใช้อารมณ์เป็นใหญ่แบบนี้ล่ะ จริงอยู่ที่เราไม่สามารถเอาคะแนนมาตัดสินคนเก่งได้ แต่ถึงยังไงก็ควรต้องผ่านไปให้ได้ไม่ใช่หรือ ป.1 สอบได้ 27 คะแนน แล้วแบบนี้ในอนาคตจะเรียนหนังสือได้ยังไงกัน ครูรู้ว่าบ้านของพวกเธอรวย แต่เงินมันไม่สามารถซื้อความรู้ได้ ใช่ไหมล่ะ? จริง ๆ แล้ว อวิ๋นตั่วน่ะ พวกเธอต้องดูแลให้ดีหน่อย ไม่อย่างงั้นถ้าอนาคตเดินทางผิดขึ้นมา มาเสียใจทีหลังก็สายไปแล้ว”“คุณครูพูดถูกเลยครับ!” อวิ๋นเฉียวรับคำด้วยท่าทางถ่อมตัวว่าง่าย “ที่จริงครอบครัวของเราให้ความสำคัญกับปัญหาของอวิ๋นตั่วมากครับ กลับไปแล้วจะต้องอบรมเธออย่างแน่นอน”“แล้วเรื่องทะเลาะวิวาทวันนี้จะทำยังไง ได้ยินว่าครอบครัวเธอเป็นญาติกับครอบครัวของสือเหยียนด้วยนี่”“เด็กๆ ทะเลาะกันบ้างก็เป็นเรื่องปกติ ผมจะให้อวิ๋นตั่วไปขอโทษครอบครัวของสือเหยียนเองครับ”คุณครูพอใจกับท่าทางของอวิ๋นเฉียวมาก พยักหน้าเล็กน้อย เตรียมสรุปและจบการพูดคุยในครั้งนี้เมื่อเห็นคุณครูของน้องสาวกำลังจะเอ่ยปาก อวิ๋นเฉียวก็รู้ได้ทันทีว่าตนต้องอดทนอีกไม่นาน การลงโทษครั้งนี้ก็จะสิ้นสุด ทว่าขณะที่กำลังแอบรู้สึกดีใจอยู่นั้น อวี่เจ๋อก็พลันเอ่ยปากขึ้น“ครูครับ ทำไมตั้งแต่เราเข้ามาจนถึงตอนนี้ ครูก็เอาแต่สอน
