ณ ห้องลับในโรงเตี๊ยมซอมซ่อแห่งตรอกจีหมิง นครเยี่ยนผิง สวีหมิงหล่าง อัครเสนาบดีผู้กุมอำนาจล้นฟ้า สลัดคราบขุนนางใหญ่ สวมเพียงชุดผ้าป่านโพกผ้าเหลี่ยมจำแลงกายเป็นเฒ่าสามัญชน กำลังประลองหมากกับผู้มาเยือน
บุรุษเบื้องหน้าสวมเสื้อคลุมแพรแขนกว้างคาดเข็มขัดหยก ท่วงท่าสง่างามแฝงกลิ่นอายสูงศักดิ์ เครื่องหน้าหล่อเหลาหมดจดจนผู้คนต้องเหลียวมองและยกย่องว่าเป็นคุณชายรูปงามไร้ที่ติ
ทว่าแท้จริงแล้ว เบื้องหลังคราบบุรุษผู้นี้คือองค์หญิงแห่งเป่ยหู… เซียวเยี่ยน!
หลังผละจากไต้โจว นางหาได้มุ่งหน้ากลับราชสำนักเทียนหยวน กลับชักม้าย้อนรอยลอบเร้นสู่นครหลวงอีกครา
สิ้นสุดหมากกระดาน สวีหมิงหล่างผู้กำชัยลูบเคราสรวลเสียงดัง “มิพบกันนับเดือน ฝีมือหมากคุณชายเซียวรุดหน้าไปไกล หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่แคล้วสามปีห้าปี ตาเฒ่าผู้นี้คงรับมือท่านลำบากแล้ว”
วาจานี้ซ่อนคมลึก แม้เอ่ยปากชม ทว่าหาได้ยอมรับว่าในอีกสามปีห้าปีเบื้องหน้าอีกฝ่ายจะโค่นตนลงได้ ความทระนงศักดิ์ของชาวต้าฉียามเผชิญหน้าคนเถื่อนเผ่าหูหาได้เจือจาง ต่อให้เบื้องหลังจะจับมือสมคบคิดแลกเปลี่ยนผลประโยชน์กันก็ตาม
เซียวเยี่ยนคลี่ยิ้มราบเรียบ “หมากบนกระดานไม้ นับเป็นเพียงวิถีสา
