“ตระกูลจ้าวประจำการด่านเยี่ยนเหมินกวน จ้องแต่จะกรีธาทัพกวาดล้างม่อเป่ย หมายอาศัยหัวชนเผ่าทุ่งหญ้าอย่างพวกเราปูทางสู่อำนาจ ทำเอาพวกเราหวาดผวาทุกวี่วัน กินไม่ได้นอนไม่หลับ”
“ภายภาคหน้าคงต้องรบกวนใต้เท้าสวีช่วยเป็นปากเป็นเสียงเบื้องพระพักตร์ เผ่าของพวกเรายำเกรงต้าฉี เทิดทูนองค์จักรพรรดิสุดหัวใจ มิกล้ากำเริบเสิบสานแม้แต่น้อย ขอเพียงพระองค์ทรงเมตตาประทานทางรอด ให้พวกเราได้เลี้ยงสัตว์ร่อนเร่ในทุ่งหญ้าอย่างสงบสุขก็พอแล้ว”
เซียวเยี่ยนเห็นสวีหมิงหล่างพึงพอใจกับรายการของขวัญล้ำค่า จึงไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย รีบตอกย้ำจุดประสงค์ทันที
สวีหมิงหล่างแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ “พวกเจ้าเข้าเฝ้าทุกปี ส่งบรรณาการทุกศก องค์จักรพรรดิย่อมประจักษ์ถึงความภักดี วางใจเถอะ ครั้งนี้ตระกูลจ้าวคิดจะขอเพิ่มกำลังพลที่ด่านเยี่ยนเหมินกวน ย่อมไม่มีวันสำเร็จเด็ดขาด”
ขุนนางเฒ่าหาได้กังวลว่าราชสำนักเทียนหยวนจะเป็นภัยคุกคามต่อต้าฉี สถานการณ์ทุ่งหญ้ายามนี้มีสี่ราชสำนักตั้งประจันหน้า ราชสำนักเทียนหยวนเพิ่งผงาด ไร้ขุมกำลังมากพอจะสะกดข่มเผ่าอื่น จึงไม่มีอันใดให้น่าหวั่นเกรง
ต่อให้เป่ยหูเหิมเกริมก่อกบฏจริง ด้วยแสนยานุภาพเกรียงไกรแห่งต้าฉี ย่อมบดขยี้พวกม
