แสงยามเช้าอาบไล้ผ่านบานหน้าต่าง จ้าวหนิงชำระล้างใบหน้าโดยมีเซี่ยเหอปรนนิบัติอยู่เคียงข้าง เขาทอดสายตามองดอกบัวเบ่งบานชูช่อเหนือสระน้ำด้านนอก สดับเสียงวิหคขับขาน อารมณ์พลันเบิกบาน
ยามรับประทานมื้อเช้า จ้าวหนิงอนุญาตให้เซี่ยเหอนั่งร่วมโต๊ะ ทว่าพอเห็นนางกอดซาลาเปาทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ค่อยๆ เล็มแป้งทีละคำอย่างฝืนกลืน ก็อดขบขันมิได้ “แอบกินจนอิ่มมาอีกแล้วสิ”
เซี่ยเหอหน้าแดงซ่าน แทบจะมุดศีรษะลงคอเสื้อ ในฐานะสาวใช้คนสนิท นางย่อมมีอภิสิทธิ์เหนือข้ารับใช้ทั่วไป หากตื่นเช้าก็สามารถหาของรองท้องได้ก่อน ทว่านางกลับยัดทะนานจนจุกถึงคอหอยทุกครา ขืนพูดออกไปมีแต่จะขายหน้าตายชัก
จ้าวชี่เยว่ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาช่วยกู้สถานการณ์น่าอึดอัดนี้ พอเซี่ยเหอได้ยินว่าคุณหนูใหญ่ยังไม่ได้รับประทานอาหาร ก็รีบวางซาลาเปาในมือ ลุกพรวดไปตักโจ๊กคีบกับข้าวให้อย่างกระตือรือร้น
“พอเถอะ บนโต๊ะมีหัวไชเท้าดองแค่ไม่กี่ชิ้น ไม่ต้องลำบากเจ้าคีบให้หรอก จะไปเล่นซนที่ไหนก็ไป” จ้าวหนิงโบกมือไล่ ปลดปล่อยสาวใช้ที่อายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เซี่ยเหอส่งยิ้มแหยย่อกายคารวะ ก่อนจะวิ่งปรู๊ดหายตัวไปในพริบตา
จ้าวชี่เยว่กลืนโจ๊กอวิ๋นหมู่ลงคอแ
