ตีให้ตำยเจียวเวยก็นึกไม่ถึงค ำตอบที่ซูชู่บอกออกมำอันที่จริงคนปกติก็คงนึกไม่ถึงเรื่องนี้หรอก คนที่ไม่รู้คงคิดว่ำก ำลังล้อเล่น เพรำะนั่นก็แค่แมว จะช่วยได้สักแค่ไหน? ช่วยกินเหรอ?พอเห็นเจียวเวยท ำสีหน้ำแบบนั้น ซูชู่ก็รู้ได้ถึงสิ่งที่เขำคิดในใจ จึงยกมือขึ้นเกำหัว “เฮ้อ ฉันก็แค่ลองพูดดู ฟังไม่ฟัง เชื่อไม่เชื่อนำยก็ตัดสินใจเอำเองแล้วกัน”“ท ำไมต้องเป็นแมวตัวนั้น?” เจียวเวยคิดอยู่นำนถึงพูดออกมำ“จะว่ำยังไงดีล่ะ ถ้ำจะพูดถึงคนที่สนิทกับครอบครัวเถ้ำแก่รุ่นพี่อี้ซินก็ดูจะสนิทมำกกว่ำใคร เลยรู้เรื่องมำกหน่อย บำงครั้งรุ่นพี่ก็เรื่องเรื่องของครอบครัวเถ้ำแก่ให้ฟัง อันที่จริงเรื่องส่วนใหญ่ที่เล่ำก็คือเรื่องแมวตัวนั้นแหละ มันเป็นของรักของหวงของบ้ำนเถ้ำแก่เลยนะ อย่ำงอำจำรย์ฝู คุณจ้ำว ศำสตรำจำรย์หลัน นำยจะเห็นว่ำพวกเขำมีควำมสัมพันธ์ที่ดีกับบ้ำนเถ้ำแก่ อันที่จริงก็เพรำะแมวตัวนั้นนั่นแหละ อ้อ ยังมีอีกคน ศำสตรำจำรย์ที่จบนอกมำน่ะเทอมก่อนเป็นคนดังของคณะเรำเลยนะ ต่อมำก็ถูกบีบให้ออก ฟังจำกที่รุ่นพี่พูด เรื่องนี้ก็เกี่ยวกับแมวตัวนั้นเหมือนกัน”ถึงแม้ว่ำเรื่องของเหรินฉงหลำยคนจะไม่แน่ใจถึงสำเหตุที่แท้จริง แต่คนที่สนิทกับครอบครัวเจียวอย่ำงอี้ซินนั้นก็พอจะเดำบำงอย่ำงได้พอได้ยินซูชู่พูดแบบนั้น เจียวเวยก็หยุดปอกมันฝรั่ง คนที่ซูชู่เอ่ยถึงเขำรู้จักแต่ศำสตรำจำรย์หลัน เพรำะตอนที่เพิ่งมำอยู่ที่นี่ไม่นำน แมวตัวนั้นก็พำเขำไปไ
