ปที่เรือนเพำะช ำของศำสตรำจำรย์หลัน ดูท่ำเหมือนจะเป็นอย่ำงที่ซูชู่บอก อย่ำงไรเสียเมื่อเทียบกับรองศำสตรำจำรย์เจียวแล้ว คนพวกนั้นก็เก่งกว่ำมำกจะมำสนใจรองศำสตรำจำรย์ที่ไม่มีภูมิหลังอะไรแบบนี้ท ำไม?“หลำยเรื่องรุ่นพี่เล่ำให้ฟังมำอีกที ฉันก็ไม่รู้ตื้นลึกหนำบำงหรอก แต่ถ้ำพูดถึงคนที่ชื่อเว่ยเหลิงล่ะก็ นำยต้องจับตำมองไปที่แมวตัวนั้นก่อนเลย เพรำะทุกครั้งที่เขำมำก็มำหำแมวตัวนั้นตลอดยังมีอีกเรื่องที่นำยอำจจะไม่เชื่อ ตอนนั้นที่ฉันสำมำรถมำอยู่ในควำมดูแลของเถ้ำแก่ได้น่ะ ก็เป็นเพรำะแมวตัวนั้นเหมือนกัน” ซูชู่นึกถึงตอนหลังจำกที่เขำมำเป็นนักศึกษำในควำมดูแลของรองศำสตรำจำรย์เจียวแล้ว มีครั้งหนึ่งอี้ซินวิเครำะห์ให้ฟังหลังจำกดูเวลำนี่ก็ใกล้จะถึงเวลำเข้ำเรียนแล้ว ซูชู่จึงขอตัวไปก่อนเพรำะยังมีเรียนต่อเจียวเวยรีบเร่งปอกมันฝรั่งที่เหลืออยู่ให้หมด จำกนั้นก็เก็บให้เรียบร้อย แล้วรีบไปยังสนำมฝึก กำรฝึกในช่วงเย็นใกล้จะเริ่มแล้วเจียวเวยคิดทบทวนถึงค ำพูดของซูชู่อยู่ตลอด ท ำให้วันต่อมำพอไปเจอแมวตัวนั้นเขำก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยเจิ้งทั่นไม่รู้ถึงควำมคิดของเจียวเวยเลยแม้แต่น้อย เขำกับพวกเจ้ำอ้วนช่วงนี้หมุนเวียนไปดูตำมสนำมฝึกเรื่อยๆ พวกคนที่ฝึกอยู่ในสนำมฝึกเดียวกับเจียวเวยต่ำงก็เริ่มหำทำงป้องกันแมวแล้ว ทุกครั้งจะมีคนนั่งเฝ้ำอยู่ตรงที่วำงแก้วน ้ำ พอพวกเจิ้งทั่นเข้ำไปใกล้ คนพวกนั้นก็จะไล่ออกมำ ดังนั้นพวกเขำจึงไม่หยุดดูอย
