เจียวเวยไม่เห็นด้วย กลัวลูกจะน้อยใจ แต่เจียวเวยรู้สึกว่ำนอกจำกกลับมำนอนแล้วเวลำส่วนใหญ่เขำก็ไม่ได้อยู่ที่หอไม่จ ำเป็นต้องไปอยู่แบบห้องสี่คน อีกอย่ำงถึงจะเป็นห้องแปดคนสภำพก็ยังดีกว่ำหอพักตอนมอปลำยมำก อย่ำงน้อยตอนปีนขึ้นเตียงก็ไม่มีเสียงดังเอี๊ยดอ๊ำดพวกเขำคุยกันจนดึกดื่น เจียวเวยพูดอยู่ไม่กี่ค ำ เพรำะในสมองก ำลังคิดถึงเรื่องนั้นอยู่ เดือนกันยำยนก ำลังจะผ่ำนพ้นไปเดือนตุลำคมคนพวกนั้นจะมำอีกไหม?ลองไปหำแมวตัวนั้นดีไหม?แต่ จะให้พูดไงล่ะ?หรือจะให้ยืนต่อหน้ำแล้วพูดว่ำ ‘เฮ้ ช่วยหน่อยสิ เดี๋ยวให้กินปลำ!’คนอื่นเขำคงได้คิดว่ำเป็นบ้ำเฮ้อ ยำกจริงช่วงเช้ำของวันต่อมำ เจียวเวยไปกินอำหำรเช้ำกับเพื่อนที่โรงอำหำร พวกเขำวำงแผนไว้ว่ำหลังกินข้ำวเสร็จก็จะไปตำมเส้นทำงที่ได้ก ำหนดไว้ แม้แต่บัตรรถเมล์ก็ซื้อแล้ว สถำนที่ไหนนั่งรถแมล์สำยใดพวกเขำเขียนเอำไว้หมด จะได้ไม่ต้องกลัวหลงทำงพอกินเสร็จพวกเขำก็เดินไปนอกมหำวิทยำลัย เจียวเวยหันไปเห็นแมวด ำที่คุ้นหน้ำอยู่ตรงถนนเส้นเล็กๆ ที่ห่ำงจำกโรงอำหำรไปไม่ไกล“พวกนำยไปก่อนนะ เดี๋ยวรอฉันอยู่ที่ป้ำยรถเมล์แป๊บนึงฉันมีเรื่องต้องไปท ำนิดหน่อย เดี๋ยวรีบไป” เจียวเวยพูดกับเพื่อนอย่ำงรีบร้อน“มีเรื่องอะไรน่ะ ให้ช่วยไหม?”“ไม่ต้องๆ พวกนำยเดินไปก่อนเลย” พูดจบเจียวเวยก็วิ่งไปทำงถนนเส้นเล็กๆ นั้นเจิ้งทั่นก ำลังจะไปเดินเล่นที่ป่ำ นำนแล้วที่เขำไม่ได้ไปที่นั่นเลยอยำกจะไปปีนต้นไม้สักหน่อย เมื
