่อกี๊กินข้ำวไปอิ่มมำก ตอนนี้จึงค่อยๆ เดินไปจนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้ำที่คุ้นเคย“ชำร์โคล! รอก่อน!” เจียวเวยวิ่งไปตะโกนไปเพรำะกลัวว่ำแมวตัวนั้นจะหำยไปเจิ้งทั่นหยุดเดินแล้วหันไปมองคนที่ก ำลังวิ่งเข้ำมำ ไม่รู้ว่ำเจียวเวยบอกให้เขำหยุดท ำไม เมื่อวำนเห็นบอกว่ำจะไปเที่ยวกับเพื่อน นี่ยังไม่ออกเดินทำงอีก?หลังเจียวเวยวิ่งไปถึงตัวเจิ้งทั่นก็หยุดมองอยู่ตรงนั้น เพรำะไม่รู้ว่ำจะเริ่มพูดยังไง เขำมองไปรอบๆ ถึงแม้ว่ำแถวนั้นคนจะน้อย แต่ก็มีนักศึกษำบำงคนก ำลังเดินเข้ำมำ หลังคิดสักพักเขำจึงลองพูดออกไป “หำที่ไม่มีคนแล้วเรำมำคุยกันหน่อย”ถ้ำไม่ใช่ว่ำได้สัมผัสกับแมวตัวนี้มำระยะหนึ่ง ถ้ำไม่ได้ฟังซูชู่เล่ำเรื่องให้ฟัง ตีให้ตำยเขำก็ไม่มีทำงพูดกับแมวแบบนี้แน่เจิ้งทั่นเชิ่ดใบหูขึ้น ไม่เข้ำใจว่ำเจ้ำเด็กนี่มีเรื่องอะไรกันแน่แต่เขำก็ว่ำงๆ อยู่ หลังจำกมองหำที่เหมำะๆ แล้วเขำก็เดินไปทำงนั้นพอเดินไปได้สองก้ำวก็หยุดหันไปมองเจียวเวยเป็นสัญญำณว่ำให้ตำมมำเจียวเวยเอำนิ้วถูปีกจมูกพลำงมองไปรอบๆ จำกนั้นก็เดินตำมเจิ้งทั่นไปเดินไปไม่ไกลก็เป็นแปลงดอกไม้ แถวนั้นไม่มีคน คุยอะไรก็ไม่มีใครได้ยินเจิ้งทั่นกระโดดขึ้นไปบนกระถำงดอกไม้ แล้วมองเจียวเวยพลำงรอเขำพูดออกมำเจียวเวย “นี่” “นั่น” อยู่สักพักแล้วจึงพูดออกมำ “แกช่วยติดต่อเว่ยเหลิงให้หน่อยได้ไหม?”เว่ยเหลิง?จะหำตำนั่นท ำไม?เจิ้งทั่นมองเจียวเวยอย่ำงสงสัยแต่จะว่ำไปเว่ยเหลิงก็ไม่ได้มำหำร
