ะยะหนึ่งแล้ว เห็นครั้งก่อนบอกว่ำไม่อยำกเห็นนักเรียนใหม่ฝึกทหำรเลยไม่มำ เพรำะมันท ำให้เขำคิดถึงตัวเองสมัยก่อน ดังนั้นถ้ำจะมำก็คงต้องรอให้กำรฝึกสิ้นสุดก่อน ดูจำกระยะเวลำ กำรฝึกก็สิ้นสุดแล้ว อีกวันสองวันเว่ยเหลิงก็คงจะมำ“เอำแบบนี้ ถ้ำครั้งหน้ำเว่ยเหลิงมำหำแก แกช่วยพำเขำไปที่ร้ำนฉันหน่อยได้ไหม?” เจียวเวยรู้สึกลังเลเล็กน้อยขณะพูดจำกนั้นก็มองปฏิกิริยำของแมวตรงหน้ำเจิ้งทั่นไม่รู้ว่ำเจียวเวยจะหำเว่ยเหลิงด้วยเรื่องอะไร แต่ถ้ำเรื่องแค่นี้เขำช่วยได้อยู่แล้ว เขำจึงยกเท้ำขึ้นข้ำงหนึ่งพลำงมองเจียวเวยเจียวเวยไม่ค่อยเข้ำใจว่ำแมวตรงหน้ำหมำยถึงอะไร เขำจึงยืนนิ่งเจิ้งทั่น “……” โง่จริง!เจิ้งทั่นเดินเข้ำไปตีบนหลังมือของเจียวเวยนี่เป็นวิธีที่ยำมปกติเขำใช้กับเจียวหย่วน เสี่ยวโย่วจื่อเวลำที่ตกลงหรือเห็นด้วย ถ้ำโอเคก็แปะมือ ดังนั้นตอนนี้เขำถึงได้ท ำแบบนี้ออกมำพอตีมือเสร็จเจิ้งทั่นก็กระโดดลงจำกกระถำงดอกไม้แล้วเดินไปทำงป่ำต่อเจียวเวยยืนมองแมวที่เดินห่ำงออกไป แล้วมองหลังมือของตัวเอง นี่คือ…ตกลงเหรอ?
