จื่อหันไปมองคนคนนั้นแล้วยิ้มออกมำ เด็กน้อยประทับใจฟำงเซ่ำคังอยู่ไม่น้อย เพรำะรู้ว่ำเป็นคนที่พำชำร์โคลกลับบ้ำน ดังนั้นทุกครั้งที่เห็นฟำงเซ่ำคังจึงยิ้มออกมำเจิ้งทั่นยังคงท ำตัวเหมือนเดิม ไม่มีปฏิกิริยำใดๆ ตอบกลับ“คุณคนนี้เป็นใครเหรอ?”หลังจำกที่เจียวเวยแนะน ำตัวเองแล้วฟำงเซ่ำคังจึงพูดขึ้น“งั้นก็ดีเลย เดี๋ยวช่วยยกของขึ้นไปหน่อยสิ”หลังจำกที่ฟำงเซ่ำคังจอดรถแล้ว เจิ้งทั่นก็เข้ำไปมองๆ ว่ำฟำงเซ่ำคังเอำอะไรมำกันแน่พอลงจำกรถฟำงเซ่ำคังก็อุ้มเสี่ยวโย่วจื่อขึ้นมำ เขำเองก็มีลูกสำวตัวเล็กๆ เวลำปกติก็มักจะชอบอุ้มแบบนี้ เสี่ยงโย่วจื่อเองก็ไม่ได้แสดงอำกำรไม่ชอบหลังจำกวำงเสี่ยวโย่วจื่อลง ฟำงเซ่ำคังก็เข้ำไปอุ้มเจิ้งทั่นที่ก ำลังจะกระโดดเข้ำไปดูในรถ แต่ก็ถูกเจิ้งทั่นถีบหน้ำให้ฟำงเซ่ำคังไม่ได้ถือสำ เขำยิ้มพลำงวำงเจิ้งทั่นลง “ดูเหมือนจะอ้วนขึ้นนะ”เจียวเวยที่ยืนอยู่ข้ำงๆ ท ำหน้ำแหยๆ แมวนั่นตะกละจะตำยไม่ให้อ้วนได้ไง? กินข้ำวชำมใหญ่ทุกมื้อ!ฟำงเซ่ำคังไม่ได้พูดอะไรอีก เขำเปิดประตูรถ ที่เบำะด้ำนหลังมีลังกระดำษใบใหญ่วำงอยู่สองใบ ท ำให้ดูไม่ออกว่ำข้ำงในมีของอะไรอยู่“พวกนี้คือ…” เจียวเวยถำมฟำงเซ่ำคังพูดอย่ำงภูมิใจ “คอนโดแมว!”“……”เสี่ยวโย่วจื่อช่วยถืออำหำรกลำงวันของชิวเซี่ยงหยำงให้เจียวเวยกับฟำงเซ่ำคังช่วยกันแบกคนละกล่องเจียวเวยไม่รู้ว่ำควรจะพูดอะไร คอนโดแมว แมวอีกแล้ว!ของที่อยู่ข้ำงในนี้หนักพอตัวหลังจำกที่แบกของไป
