ขำก็กระโดดลงจำกก ำแพง รอเสี่ยวโย่วจื่อเดินมำถึงเพื่อเดินไปกินข้ำวที่ร้ำนของเจียวเวยพร้อมกันชั้นบนของร้ำนอำหำรครอบครัวเจียวเวยมีพนังกั้นเป็นพื้นที่เล็กๆ ซึ่งเจ้ำของเดิมเป็นคนท ำไว้เพื่อใช้ส ำหรับเก็บของ แต่ตอนนี้พ่อแม่เจียวเวยได้กั้นเป็นห้องเล็กๆ ออกมำ ตอนที่ไม่มีคนก็ขึ้นไปนอนพักผ่อนได้ ในห้องนั้นยังมีโต๊ะพับเล็กๆ แบบในห้องเจียวหย่วน เสี่ยวโย่วจื่อกับพ่อเจียวหย่วนเวลำมำก็จะกินข้ำวกันที่นั่นถึงแม้จะร้อนไปหน่อย แต่ดีที่อุณหภูมิในเดือนกันยำยนไม่ได้สูงเท่ำเดือนสิงหำคม แค่เปิดพัดลมก็เอำอยู่ครอบครัวเจียวเวยเองก็รู้สึกคุ้นเคยกับวิธีที่พ่อเจียวหย่วนปฏิบัติกับแมวของตัวเองแล้ว ดังนั้นจึงให้อำหำรแมวกินปริมำณพอๆ กับของคน แม่เจียวหย่วนซื้อชำมมำไว้ให้เจิ้งทั่นใช้โดยเฉพำะวันนี้ตอนกลำงวันพ่อเจียวหย่วนไม่มีเวลำ พวกอี้ซินได้ซื้อข้ำวไปให้แล้ว จึงไม่มำกินที่นี่พอเสี่ยวโย่วจื่อกินข้ำวเสร็จเจียวเวยก็พำไปส่งบ้ำน เขำเองก็จะไปนอนกลำงวันที่บ้ำนครอบครัวเจียวเช่นกัน จำกนั้นพอถึงคำบเรียนตอนบ่ำยก็พำเสี่ยวโย่วจื่อไปส่งที่โรงเรียนก่อนก่อนออกจำกร้ำนยังได้เอำข้ำวที่ชิวเซี่ยงหยำงสั่งถือไปด้วยเมื่อเดินเข้ำเขตที่พักไปได้ไม่กี่ก้ำวก็มีรถ suv ขับเข้ำมำ เจียวเวยหันไปมองรถ นี่มันเศรษฐี!แต่นึกไม่ถึงว่ำรถคันนี้จะเข้ำมำจอดที่ข้ำงๆ พวกเขำ พอหน้ำต่ำงรถถูกเปิดออกก็มีใบหน้ำที่เจิ้งทั่นคุ้นเคยโผล่ออกมำ“โย่วจื่อ ชำร์โคล!”เสี่ยวโย่ว
