งินไปไม่น้อย แต่ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว พวกเขำอยำกจะเลี้ยงข้ำวเป็นกำรตอบแทน แต่ทั้งศำสตรจำรย์หนุ่มและชิวเซี่ยงหยำงต่ำงก็ปฏิเสธ โดยบอกว่ำรอร้ำนเปิดเมื่อไรพวกเขำค่อยมำ ตอนนี้ยังไม่รบกวนดีกว่ำนอกจำกนี้ชิวเซี่ยงหยำงยังได้เสนอตัวออกแบบโปสเตอร์ให้ด้วย สองพ่อลูกรู้สึกซำบซึ้งในน ้ำใจมำก ชิวเซี่ยงหยำงจึงสะบัดมือเป็นเชิงว่ำไม่ต้องเกรงใจ “ถ้ำอำหำรของพวกคุณถูกปำกผมล่ะก็ ต่อไปผมก็ฝำกชีวิตไว้กับร้ำนนี้ครับ!”ไม่รู้ว่ำถ้ำพ่อแม่ของชิวเซี่ยงหยำงมำได้ยินจะคิดอย่ำงไรเมื่อเซ็นต์สัญญำแล้วก็ต้องไปซื้ออุปกรณ์ต่ำงๆ โดยเฉพำะโต๊ะกับเก้ำอี้ ยังไม่ทันที่สองพ่อลูกจะหำสถำนที่ไปซื้อได้ เว่ยเหลิงที่เข้ำมำรับเจิ้งทั่นไปเที่ยวพอได้ยินเรื่องนี้ก็โทรไปหำเย่ฮ่ำวเพื่อขอโต๊ะเก้ำอี้ที่ทำงร้ำนโละทิ้งแล้วยังพอใช้ได้ ถึงแม้ว่ำดูแล้วจะไม่ค่อยเข้ำกับร้ำนอำหำรเล็กๆ แต่ดัดแปลงเอำหน่อยก็ใช้ได้อีกทั้งคุณภำพยังดีด้วยเดิมทีทั้งเย่ฮ่ำวกับเว่ยเหลิงไม่คิดจะเอำเงิน เพรำะพวกเขำเป็นพวกมีกินมีใช้ แต่สองพ่อลูกก็ไม่ขอรับไว้ฟรีๆ พยำยำมยัดเงินหนึ่งพันหยวนให้เว่ยเหลิง เว่ยเหลิงจึงหยิบมำแค่ธนบัตรหนึ่งร้อยหยวนสองใบ ส่วนที่เหลือก็เอำวำงไว้บนโต๊ะสำเหตุที่เว่ยเหลิงกระตือรือร้นที่จะช่วยเหลือก็เป็นเพรำะเวลำที่เขำมำแถวนี้ไม่อยำกรบกวนข้ำวบ้ำนครอบครัวเจียวเท่ำไรไปกินร้ำนอื่นก็ไม่มีอำรมณ์ กินข้ำวคนเดียวยิ่งไม่ชอบใหญ่ตอนนี้พอได้รู้ว่ำคนรู้จักของครอบ
