ครัวเจียวจะมำเปิดร้ำนอำหำรอีกหน่อยเขำจะได้มำฝำกท้องไว้ที่นี่ และจะได้มีเพื่อนคุยตอนกินข้ำวด้วย หำกเที่ยวจนดึกดื่นยังสำมำรถซื้ออำหำรมื้อดึกกลับไปฝำกเพื่อนที่บริษัทได้อีก พวกนั้นชอบกินอะไรที่ง่ำยๆ อำหำรสไตล์ท้องถิ่นของบ้ำนเจียวเวยดูแล้วน่ำจะไม่เลวหลังจำกที่แม่เจียวเวยตำมมำอยู่ด้วยแล้ว สองสำมีภรรยำก็ไม่ยอมให้เจียวเวยมำล ำบำกด้วย ส่วนที่เหลือก็มีแค่คอยดูตกแต่งร้ำน ไม่มีอะไรต้องซื้ออีก ถึงต่อให้มี ร้ำนค้ำรอบๆ มหำวิทยำลัยฉู่หัวก็เยอะแยะ ตรงแถวศูนย์กำรค้ำก็มีซุปเปอร์มำร์เก็ตขนำดใหญ่ไม่มีอะไรน่ำห่วงสองสำมีภรรยำอยำกให้เจียวเวยไปท ำควำมคุ้นเคยกับมหำวิทยำลัย เดิมทีพ่อเจียวหย่วนอยำกจะให้ลูกชำยพำเจียวเวยไปเดินชม แต่เจียวเวยปฏิเสธ เพรำะอำกำศที่ร้อนมำก พำเด็กไปด้วยคงล ำบำก อีกอย่ำงเขำก็มีแผนที่อยู่ในมือ ไม่มีทำงหลงแน่นอนพ่อเจียวหย่วนคิดสักพัก จึงหันไปตะโกนใส่เจิ้งทั่นที่ก ำลังกินองุ่นอยู่ในห้องเสี่ยวโย่วจื่อ “ชำร์โคล ช่วยพำเจียวเวยไปเดินชมมหำวิทยำลัยหน่อยสิ!”“……”ตอนที่อยู่บ้ำนเกิดนั้นหลำยครอบครัวได้เลี้ยงแมวไว้ คนบ้ำนนอกเลี้ยงแมวก็เพื่อให้พวกมันจับหนู ไม่เคยได้ยินว่ำเลี้ยงไว้เพื่อดูเล่น หลังจำกที่เขำเข้ำไปเรียนในตัวต ำบลแล้ว บำงครอบครัวที่ฐำนะดีหน่อยก็จะมีกำรเลี้ยงหมำแมวไว้เพื่อควำมสุขส่วนตัว เจียวเวยคิดว่ำมันเป็นกำรสิ้นเปลืองเงินอย่ำงเห็นได้ชัดแต่ก็เป็นเรื่องส่วนบุคคล ซึ่งเจียวเวยไม่ค่อยเข้ำใจคน
