ร้อมกับประตูที่เปิดออก“……”เจิ้งทั่นไม่สนใจเจียวเวยที่ก ำลังอึ้ง เขำเดินน ำออกไปข้ำงนอกตอนนี้เป็นเวลำประมำณบ่ำยสำม แดดยังแรงอยู่ แต่ตำมทำงเดินในมหำวิทยำลัยเต็มไปด้วยต้นไม้ ขอแค่เดินในที่ร่มๆ ก็ไม่รู้สึกร้อนมำกต้นอู๋ถงขนำดยักษ์ได้ให้ร่มเงำครอบคลุมทั้งถนน มีเพียงแสงแดดเพียงเล็กน้อยเท่ำนั้นที่ลอดออกมำตำมช่องว่ำงระหว่ำงใบไม้เมื่อมีลมพัดมำ เงำที่อยู่บนพื้นก็ได้เคลื่อนไหวไปตำมใบไม้ที่ขยับเจียวเวยมองไปข้ำงหน้ำ ไม่รู้ว่ำเส้นทำงจะอีกไกลแค่ไหนเขำสูดหำยใจเข้ำลึกๆ แค่ถนนเส้นนี้ก็ไม่รู้ว่ำยำวกว่ำถนนในโรงเรียนของเขำตั้งกี่เท่ำเขำจะบินได้สูงแค่ไหนก็ต้องออกไปลองบินก่อนถึงจะรู้ชีวิตก็เป็นแบบนี้เจิ้งทั่นไม่มีอำรมณ์ไปนั่งสังเกตว่ำคนข้ำงหลังก ำลังคิดอะไรอยู่ ตอนนี้เขำก ำลังคิดว่ำจะเดินไปทำงไหนดีเพื่อไม่ให้โดนแดดเพรำะเคยได้ยินว่ำสีด ำน่ะดูดควำมร้อน!บนทำงเดินขณะนี้แมวเดินน ำหน้ำ คนเดินตำมหลัง ทั้งคู่ยังไม่รู้ว่ำจะเดินไปไหนเจิ้งทั่นเห็นทำงไหนร่มๆ ก็เดินไปทำงนั้น พอเดินจนสุดทำงก็พบว่ำได้เดินมำถึงบริเวณหอพักนักศึกษำแล้วหอพักนักศึกษำถูกแบ่งออกเป็นหลำยโซน ซึ่งก็ได้แยกระหว่ำงนักศึกษำปริญญำตรีกับนักศึกษำระดับที่สูงกว่ำปริญญำตรีด้วย เจิ้งทั่นขยับใบหู อยู่ๆ เขำก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย จึงไม่สนเจียวเวยอีกต่อไป เขำกระโดดขึ้นต้นอู๋ถงที่อยู่ด้ำนข้ำงแล้วมองหำหอพักที่เป็นต้นเสียงเมื่อปีนไปถึงใกล้ๆ ชั้นสำมเขำก็หำที่มำของ
