ื่อยๆ อยู่นั้นเจิ้งทั่นที่ก ำลังเคี้ยวองุ่นอยู่ในปำกก็ค่อยๆ เดินออกมำ เขำมองคนที่นั่งถือแผนที่พลำงเหม่อลอยอยู่บนโซฟำ จำกนั้นจึงกระโดดขึ้นไปตบหัวให้หนึ่งทีเจียวเวยได้สติกลับมำ เดิมทีคิดว่ำอำหมิงเซิงเขกหัวเขำ แต่พอเงยหน้ำขึ้นไปดูกลับเป็นเงำแมวด ำวูบผ่ำนหน้ำไปเบื้องหน้ำเขำมีเพียงแค่แมวด ำหนึ่งตัว รองศำสตรำจำรย์เจียวก ำลังคุยกับลูกชำยอยู่ในห้อง เสี่ยวโย่วจื่อเองก็ไม่ได้ออกมำจึงเห็นได้ชัดว่ำเป็นฝีมือใครพ่อเจียวหย่วนหลังจำกคุยกับลูกชำยเสร็จก็ออกมำนอกห้องพูดกับเจียวเวย “แมวบ้ำนนี้ปกติชอบออกไปวิ่งเล่นนอกบ้ำน เลยรู้จักมหำวิทยำลัยนี้ดี ถ้ำเธออยำกหำตึกไหนแล้วงงๆ กับเส้นทำงล่ะก็บอกมันได้เลยนะ แต่ใช้ภำษำกลำงจะดีกว่ำ มันไม่ค่อยเข้ำใจภำษำถิ่นน่ะ”“เอ่อ ครับ”อันที่จริงเจียวเวยไม่ค่อยเชื่อพ่อเจียวหย่วนเท่ำไร แต่เพื่อเป็นกำรรักษำมำรยำทจึงตอบรับไปพอเห็นคนกับแมวลงตึกไป พ่อเจียวหย่วนจึงหยิบหนังสือพิมพ์ของวันนี้ขึ้นมำแล้วนั่งเปิดอ่ำนบนโซฟำ พวกเด็กวัยรุ่นนี่ควำมคิดค่อนข้ำงเปิดกว้ำง ยอมรับเรื่องรำวแปลกๆ ได้ง่ำยๆ อีกทั้งทุกคนยังต้องอยู่ด้วยกันอีกนำน ดังนั้นจึงต้องให้เจียวเวยท ำควำมคุ้นเคยกับแมวบ้ำนนี้ก่อน อีกหน่อยจะได้ไม่ช็อคมำกสถำนกำรณ์อีกด้ำน เจียวเวยเดินตำมแมวลงตึกไปแล้วก็เพิ่งจะพบว่ำตัวเองไม่มีคีย์กำร์ด ขณะที่เตรียมจะขึ้นไปถำมก็เห็นแมวด ำตรงหน้ำกระโดดขึ้นไปตรงที่สแกนบัตร จำกนั้นก็มีเสียง ‘ตึ๊ง’ดังออกมำพ
