ยน ้ำออกบ้ำงเลยทีเดียวขณะที่เจียวหย่วนลุกขึ้น เจิ้งทั่นก็กระโดดไปเกำะกำงเกงของเจียวหย่วนไว้เจียวหย่วนที่ไม่ทันได้ใส่ใจเกือบจะถูกเจิ้งทั่นถอดกำงเกงแล้ว“ชำร์โคลจะถอดกำงเกงกันเลยเหรอ ทะลึ่งจริง!”“……” ทะลึ่งกับผีสิ!“ออกไปเร็วฉันจะไปเข้ำห้องน ้ำ!”เจิ้งทั่นยังคงไม่ปล่อย จะไปห้องน ้ำด้วยโว๊ย!“ชำร์โคลอยำกไปห้องน ้ำเหรอ?” เสี่ยวโย่วจื่อที่อยู่ข้ำงๆ พูดขึ้นเจิ้งทั่นรู้สึกซำบซึ้งใจ สมกับเป็นคนรู้ใจจริง“ฮ่ำ แมวบ้ำนนี้รู้ภำษำจริงๆ” มีคนบนโต๊ะยิ้มพลำงพูดขึ้น“รู้ภำษำกว่ำซำฮำร่ำของผมอีก…”หร่วนอิงเอ่ยปำกชมออกมำ อย่ำงไรเสียเขำก็เป็นคนหนุ่มบำงครั้งก็รู้สึกปลง ไม่ได้ถือสำอะไรมำก หลังจำกนั้นเขำก็ถูกพ่อของหลันเทียนจู๋ที่นั่งอยู่ข้ำงๆ สะกิดเป็นเชิงบอกว่ำไม่ควรพูดเรื่องนี้บนโต๊ะอำหำรหร่วนอิงรู้สึกปวดหัวพลำงคิดในใจว่ำ เป็นควำมผิดของเจ้ำซำฮำร่ำตัวเดียวเลย!ซำฮำร่ำที่นั่งอยู่ด้ำนนอกท ำท่ำทำงไม่รับรู้อะไรพ่อเจียวหย่วนได้ยินดังนั้นก็แค่ยิ้มๆ ออกมำไม่ได้พูดอะไรมำกพลำงวำงตะเกียบแล้วพูดกับเจียวหย่วน “ลูกไปก่อนเถอะเดี๋ยวพ่อพำชำร์โคลไปเอง”พอได้ยินดังนั้นเจิ้งทั่นจึงยอมปล่อยแล้วรอพ่อเจียวหย่วนพำไปปลดปล่อย“เด็กๆ ไม่น่ำไว้ใจ ผมพำชำร์โคลออกไปนะ” พ่อเจียวหย่วนกระซิบบอกภรรยำ“ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวฉันพำไปดีกว่ำ พวกผู้ชำยเข้ำห้องน ้ำสะพำยกระเป๋ำใบใหญ่ไปด้วยมันดูตลกนะคะ” หลังพูดห้ำมสำมีแล้วแม่เจียวหย่วนก็คว้ำกระเป๋ำมำให้เจิ้งทั่น
