็นสัญญำณให้เปี่ยนโถวรีบปล่อยแมวออกไปไม่อย่ำงนั้นจะยิ่งมีแผลเยอะขึ้น ยิ่งดูน่ำกลัวพอออกไปนอกบ้ำนแล้ว เปี่ยนโถวก็คลำยมือออก เจิ้งทั่นรีบวิ่งหนีไปกระโดดขึ้นก ำแพงทันที แล้วก็หำยไปจำกสำยตำของเปี่ยนโถวกับหญิงสำวอย่ำงรวดเร็วเปี่ยนโถวมองก ำแพงที่ว่ำงเปล่ำ ถึงใบหน้ำของเขำจะไม่ได้แสดงอำรมณ์ออกมำ แต่ในใจก็รู้สึกโล่งมำก อย่ำงน้อยก็ได้ส่งของไปแล้ว พอนึกถึงตอนที่เจอแมวด ำตัวนั้นแล้ว เขำก็รู้สึกว่ำมันประหลำดมำก และก็รู้สึกนับถือคนทำงนั้น ไม่รู้ว่ำไปหำแมวแบบนี้มำจำกไหน“ไอหยำ รับไปท ำแผลเร็วค่ะ ไม่รู้ว่ำแมวตัวนั้นมีโรคอะไรด้วยหรือเปล่ำ” หญิงสำวพูดพลำงมองแผลที่อยู่บนแขนของเปี่ยนโถวเปี่ยนโถวหัวเรำะอย่ำงไม่ใส่ใจแล้วเดินเข้ำบ้ำนส่วนเจิ้งทั่นพอลงจำกก ำแพงแล้วก็รีบวิ่งไปยังจุดนัดพบที่ค่อนข้ำงลึกลับซึ่งเว่ยเหลิงได้บอกไว้ รอสักพักเว่ยเหลิงก็มำเจิ้งทั่นกระโดดเข้ำไปในกระเป๋ำเป้ของเว่ยเหลิง แล้วเขำก็ถูกพำออกจำกที่นั่นไปขึ้นรถแท็กซี่ พอนั่งไปได้สักห้ำนำทีก็ลงตรงหน้ำซุปเปอร์มำเก็ตขนำดใหญ่แห่งหนึ่งรถของเว่ยเหลิงถูกจอดไว้ในลำนจอดรถของที่นี่พอมำถึงรถเจิ้งทั่นจึงกระโดดออกมำจำกกระเป๋ำบำงครั้งเจิ้งทั่นก็รู้สึกว่ำเว่ยเหลิงท ำงำนรอบคอบจนเกินไปคิดอะไรซับซ้อน ท ำอะไรเกินควำมจ ำเป็นเว่ยเหลิงขับรถออกมำที่ถนนใหญ่แล้วมองกระจกมองหลังพอเห็นแมวที่เมื่อครู่ดิ้นไปดิ้นมำอยู่ในกระเป๋ำแล้ว เขำจึงพูดแซวขึ้น “เรื่องหลำยเรื่องนำยจะเข้
