ำถึงประเด็นส ำคัญเลยก็ได้ แต่กำร‘อำรัมภบท’ ก่อนจะช่วยให้มันน่ำสนใจยิ่งขึ้น ยิ่งดูเป็นธรรมชำติเพื่อที่จะให้ได้ผลลัพธ์ดีกว่ำ เรื่องบำงอย่ำงจึงจ ำเป็นต้องท ำ ช่ำงเถอะ พูดไปนำยก็ไม่เข้ำใจ”“……” พี่เข้ำใจ แต่กำรเปรียบเทียบแบบนี้มันดูไม่เข้ำกับสถำนกำรณ์เลยสักนิด“ไง ตอนอยู่ข้ำงในรำบรื่นดีใช่ไหม?” ได้ของมำแล้วท ำให้เว่ยเหลิงอำรมณ์ดี เขำไม่ได้ต้องกำรค ำตอบอะไรจำกแมวตัวนี้ตอนนี้จึงเข้ำสู่ช่วงถำมเองตอบเอง“เปี่ยนโถวน่ะนะ ถึงจะเป็นคนรักแมว แต่ก็ไม่เคยเลี้ยงเองเลยไม่ค่อยรู้จักนิสัยแมวดีเท่ำไร อ้อ ได้ยินว่ำเคยเลี้ยงอยู่ แต่ต่อมำแมวตัวนั้นเกิดอุบัติเหตุแล้วก็ไม่เคยได้ยินว่ำเปี่ยนโถวเลี้ยงแมวอีกเลย รู้แค่ว่ำเขำชอบซื้ออำหำรแมวมำเลี้ยงแมวเร่ร่อน อันที่จริงทุกคนก็พอจะเข้ำใจได้ เพรำะเปี่ยนโถวเข้ำมำอยู่วงกำรนี้แล้วชีวิตก็ไม่แน่ไม่นอน คงไม่มีเวลำเลี้ยงแมวเท่ำไร ตอนนี้ยังดี เมื่อก่อนนะ…”เว่ยเหลิงก ำลังบรรยำยเรื่องรำวของเปี่ยนโถวให้ฟัง พอพูดจบก็เอำโทรศัพท์ออกมำโทรหำเย่ฮ่ำวเจิ้งทั่นมองคนข้ำงหน้ำที่ก ำลังโทรศัพท์ขณะขับรถแล้วเขำก็ส่ำยหน้ำ หวังว่ำเว่ยเหลิงจะไม่ขับไปเสยแปลงดอกไม้ข้ำงถนนนะเจิ้งทั่นมองไปรอบๆ แล้วเอำน ้ำเปล่ำออกมำจำกกระเป๋ำของเว่ยเหลิงขวดหนึ่ง เขำใช้สองเท้ำจับปำกขวดแล้วออกแรงบิดฝำให้เปิดออก จำกนั้นจึงเอำน ้ำกรอกปำกตัวเอง ไม่ใช่ว่ำเขำอยำกดื่มน ้ำแต่แค่อยำกจะกลั้วปำกเท่ำนั้นหลังกลั้วปำกเสร็จเจิ้งทั่น
