แล้วหมุนตัวเดินออกไป สักพักเขำก็กลับเข้ำห้องครัวมำพร้อมกับอำหำรแมวเป๊ำะ เสียงเปิดกระป๋องอำหำรแมวดังขึ้น เปี่ยนโถวหยิบจำนพลำสติกออกมำจำกชั้น แล้วเทอำหำรแมวใส่ลงไป“เมี้ยวๆ มำกินเร็ว~” เปี่ยนโถวพูดพลำงขยับเข้ำไปใกล้ๆ“……” จะเมี้ยวๆ หำพระแสงอะไรเล่ำ!เจิ้งทั่นเกลียดที่สุดเวลำที่มีคนมำท ำเสียงแบบนี้กับเขำ เขำรู้สึกว่ำมันเป็นกำรกระท ำที่โง่มำกเดิมทีเขำค่อนข้ำงรู้สึกดีกับเปี่ยนโถว แต่พอเจอแบบนี้เข้ำไประดับควำมชอบที่มีในตัวเปี่ยนโถวจึงลดลงถึงจะรู้สึกไม่สบอำรมณ์เท่ำไร แต่เรื่องที่ต้องท ำก็ควรท ำให้ส ำเร็จขณะที่เปี่ยนโถวขยับชำมมำใกล้ๆ เจิ้งทั่นจึงได้กระโดดลงไปหลบใต้ชั้นวำงชำม ด้ำนหลังชั้นวำงชำมเป็นชั้นวำงของ แต่ไม่ว่ำจะเป็นชั้นอะไร ที่ว่ำงข้ำงใต้ก็ค่อนข้ำงมืดเจิ้งทั่นย่อตัวลงเดินวนอยู่ข้ำงใน ก็ไม่พบอุปกรณ์ที่น่ำสงสัยนอกจำกซำกศพของแมลงอะไรไม่รู้แล้วก็มีแต่ฝุ่นอย่ำงไรเสียตอนนี้เนื้อตัวก็สกปรกอยู่แล้ว เจิ้งทั่นจึงไม่กลัวที่จะต้องสกปรกไปกว่ำนี้อีก“เป็นไงบ้ำงคะ?”หญิงสำวที่ผมเปียกชื้นสวมชุดคลุมอำบน ้ำยืนอยู่ตรงประตูครัว พลำงใช้ผ้ำขนหนูเช็ดผมถำมขึ้นอื้อหือ ไวไปไหมเนี่ย!คำดว่ำน่ำจะกลัวเปี่ยนโถวท ำอะไรที่เป็นกำรแพร่งพรำยควำมลับ ถึงได้รีบอำบน ้ำออกมำไวขนำดนี้เห็นได้ชัดว่ำเปี่ยนโถวก ำลังถูกจับตำมองอย่ำงหนักไม่แปลกที่เว่ยเหลิงจะบอกว่ำส่งคนมำหำล ำบำกแต่ตอนนี้เจิ้งทั่นไม่เป็นกังวลแล้ว เขำรออยู่ใต้ชั้นวำงชำม
