ตอนนี้ก็เหลือแต่เปี่ยนโถวแล้ว“เอำไม้กวำดไปเขี่ยไล่ไหมคะ?”หญิงสำวถำม“ยิ่งท ำแบบนั้นมันยิ่งไม่ยอมออกมำ” เปี่ยนโถวพูดอย่ำงจนใจ ในมือเขำถือจำนใส่อำหำรแมวอยู่ จำกนั้นจึงหมอบลงบนพื้นยื่นจำนนั้นเข้ำไปใต้ชั้นวำงชำมหญิงสำวที่ยืนอยู่ปำกประตูส่งสำยตำดูถูกมำ แต่ก็ไม่ได้เดินเข้ำไป ได้แต่ยืนดูอยู่ที่เดิม ภำยในห้องครัวเต็มไปด้วยกลิ่นพริกไทย แสงแดดที่ส่องเข้ำมำทำงหน้ำต่ำงท ำให้มองเห็นฝุ่นที่คละคลุ้งอยู่ในอำกำศ คิ้วของหญิงสำวจึงยิ่งขมวดเข้ำหำกันมำกขึ้น จำกนั้นเธอได้ถอยหลังออกไปอีกหนึ่งก้ำว พลำงคิดว่ำแค่อยู่ในระยะที่มองเห็นว่ำเปี่ยนโถวไม่ท ำอะไรตุกติกเป็นพอ ไม่จ ำเป็นต้องพำตัวเองเข้ำไปล ำบำกผ่ำนไปสำมนำทียังคงไม่มีอะไรคืบหน้ำเจิ้งทั่นเองก็อยำกรีบท ำภำรกิจให้เสร็จ แต่เว่ยเหลิงก็ได้ก ำชับมำหลำยครั้งว่ำให้มีควำมอดทนเจิ้งทั่นนึกถึงข้อควำมที่เว่ยเหลิงสรุปให้ฟัง “แกเป็นแมวเร่ร่อนใช่ไหมก็ต้องแสดงออกให้เห็นว่ำจนตรอก แล้วก็มีท่ำทีสงสัยหวำดระแวงมนุษย์ ห้ำมไว้ใจง่ำยๆ เป็นอันขำด รำยละเอียดพวกนี้แหละที่เป็นตัวตัดสิน อีกอย่ำงเพรำะผู้หญิงคนนั้นอยู่ด้วยเปี่ยนโถวจะไม่ให้นำยอยู่ที่นั่นไปตลอดแน่นอน ก่อนหน้ำนี้คนพวกนั้นเคยฆ่ำแมวที่หลบซ่อนในบ้ำนไม่ยอมออกมำลับหลังเปี่ยนโถว”ไม่ว่ำจะอย่ำงไรเจิ้งทั่นก็ต้องแสดงให้เห็นว่ำตัวเองกล้ำๆกลัวๆ หยั่งเชิงไว้ก่อนจะดีกว่ำหญิงสำวที่ยืนอยู่ปำกประตูเริ่มทนไม่ไหว“เมื่อไหร่มันจะออกมำคะ? ขอพู
