เย่ฮ่ำวไม่ได้มำหำเจิ้งทั่นคุยเรื่องธุระทันที วันรุ่งขึ้นก็ไม่ได้ปรำกฏตัวที่หอกลำงคืน ได้ยินว่ำมีธุระจึงออกไปก่อนเพื่อนของอำจินถูกย้ำยไปยังโรงพยำบำลที่อยู่ใกล้ๆ ซึ่งดีกว่ำโรงพยำบำลเล็กๆ ที่เคยอยู่ก่อนหน้ำนี้ ท ำให้พวกเขำได้รับกำรรักษำที่ดีกว่ำ ไม่ใช่ว่ำเพรำะพวกเขำได้รับบำดเจ็บสำหัสมำกแต่เพื่อให้แน่ใจว่ำจะรักษำได้หำยขำด ไม่เป็นภำระหำกมีขึ้นแสดงในภำยภำคหน้ำ ไปรักษำที่โรงพยำบำลดีๆ ย่อมอุ่นใจกว่ำเว่ยเหลิงขับรถไป โดยมีเจิ้งทั่นนั่งอยู่ที่เบำะด้ำนหลัง ส่วนอำจินนั่งตรงที่นั่งด้ำนข้ำงคนขับเดิมทีอำจินจะไปนั่งหลัง แต่เขำพบว่ำตัวเองนั้นไม่รู้ว่ำจะท ำตัวอย่ำงไรกับแมวตัวนี้ดี เขำรู้ว่ำที่ตัวเองได้รับกำรช่วยเหลือนั้นเกี่ยวข้องกับแมวตัวนี้ เว่ยเหลิงเองก็พูดออกมำตรงๆ ว่ำที่ช่วยก็เพรำะเห็นแก่แมวตัวนี้แต่เขำไม่เข้ำใจว่ำ นี่มันก็แค่แมวไม่ใช่เหรอ? ต่อให้มันดูพิเศษ แต่ก็เป็นแค่แมวอยู่ดีนอกจำกท่ำทีของเว่ยเหลิงแล้วคนอื่นๆ ในหอกลำงคืนก็เช่นกัน อำจินนึกย้อนไปถึงเหตุกำรณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้ำ ตอนที่พวกเขำออกมำจำกหอกลำงคืนแล้วเจอกับหลงฉีที่ก ำลังพูดคุยกับใครอยู่ พอหลงฉีเห็นเขำกับเว่ยเหลิงก็ยิ้มให้เป็นกำรทักทำย ซึ่งเป็นเรื่องปกติ แต่พอเห็นแมวด ำสีหน้ำก็ดูไม่เป็นธรรมชำติ เขำใช้ชีวิตอยู่ข้ำงนอกมำนำน จึงพอจะสังเกตสีหน้ำของคนเป็น ดังนั้นต่อให้สีหน้ำของหลงฉีเปลี่ยนไปเพียงแค่ครู่เดียว แต่เขำก็สังเกตเห็นได้ส่วนท่ำทีที
