คิดก่อนแล้วกัน วันมะรืนฉันจะไปรับนำยอีกครั้ง” เว่ยเหลิงพูดด้วยน ้ำเสียงที่ไม่เหมือนพูดกับแมว แต่เหมือนพูดกับคน อีกอย่ำงกำรที่พูดคุยกันอย่ำงรำบรื่นนั้นท ำให้เขำเกิดควำมหวั่นใจเล็กน้อย เพรำะไม่แน่ใจว่ำแมวตัวนี้ฟังรู้เรื่องจริงๆ หรือเปล่ำ?เมื่อไปถึงมหำวิทยำลัยฉู่หัวเว่ยเหลิงก็ขับตรงไปยังที่พักบุคลำกรฝั่งตะวันออกหลังเจิ้งทั่นลงจำกรถแล้วก็กระโดดกลับขึ้นไปอีกครั้ง“ท ำไมเหรอ?” เว่ยเหลิงถำมอย่ำงสงสัยเจิ้งทั่นยกเท้ำขึ้นเกำคอ“อ้อ ลืมเลย” เว่ยเหลิงพูดพลำงหยิบคีย์กำร์ดออกมำจำกกระเป๋ำกำงเกงแล้วคล้องคอให้เจิ้งทั่นเจิ้งทั่นจึงกระโดดลงจำกรถ แต่ไม่ได้เข้ำตึก เวลำนี้ไม่มีคนอยู่ กลับบ้ำนไปก็น่ำเบื่ออำหวงกับจ่ำก ำลังนอนอำบแดดอยู่ที่สนำมหญ้ำ โดยมีเสี่ยวฮวำสุนัขพันธุ์เซ้นต์เบอนำร์ดหมอบอยู่ข้ำงๆ อำหวงยังได้เอำเท้ำเหยียบลงไปบนตัวเสี่ยวฮวำอีกด้วยเจิ้งทั่นไม่มีอำรมณ์จะไปนั่งจ้องพวกมัน ตอนนี้เขำก ำลังคิดบำงเรื่องอยู่ช่วงเวลำนี้ในปีหน้ำน่ำจะเป็นเวลำที่พ่อเจียวหย่วนต้องไปต่ำงประเทศอย่ำงน้อยก็หนึ่งปี ถึงตอนนั้นครอบครัวเจียวก็จะขำดเสำหลัก ถ้ำเจียวหย่วนกับเสี่ยวโย่วจื่อถูกรังแกจะท ำอย่ำงไร? คงจะหวังพึ่งแต่คนในที่พักไม่ได้หรอกมั้ง?บรรดำเพื่อนๆ ของพ่อเจียวหย่วนคงจะช่วยมำดูแลแน่นอนแต่เจิ้งทั่นหวังว่ำตัวเองจะได้ช่วยเหลืออย่ำงสุดก ำลัง ในเมื่อเขำตัดสินใจว่ำจะอยู่ที่นี่แล้ว ก็ต้องท ำตัวให้มีค่ำ ถ้ำมีใครมำรังแกจริงๆ แล้
