ศำจ น่ำกลัวเกินไป“ชำร์โคล เย่ฮ่ำวเจอปัญหำนิดหน่อยน่ะ ใช่ว่ำจะจัดกำรไม่ได้ ก็แค่มันอำจจะใช้เวลำนำน แต่เย่ฮ่ำวอยำกจะรีบๆ จบปัญหำนั้น เลยอยำกจะเอำเครื่องดักฟังไปติดที่บ้ำนใครบำงคนสักหน่อยแต่ที่นั่นก็เข้ำไปยำก เลยหวังว่ำนำยจะยอมช่วย นำยฟังเข้ำใจหรือเปล่ำ?” เว่ยเหลิงมองเจิ้งทั่นผ่ำนกระจกเจิ้งทั่นหำวออกมำ แล้วเริ่มหมอบเว่ยเหลิงพูดต่อ “งั้นเอำแบบนี้ ถ้ำนำยฟังเข้ำใจก็ช่วยตบเบำะส่งสัญญำณหน่อย”เจิ้งทั่นสะบัดหำงตีไปที่พนักพิงเว่ยเหลิงท ำตำโต นี่ฟังเข้ำใจด้วยเหรอเนี่ย! ไม่ต้องฝึกก็ท ำงำนได้เลยแล้วมั้งเนี่ย!“มันก็ไม่ใช่เรื่องเสี่ยงอันตรำยมำก แต่ก็ไม่อยำกแหวกหญ้ำให้งูตื่น ตอนที่นำยเข้ำไปท ำภำรกิจฉันจะคอยรออยู่ข้ำงนอก หำกเกิดอะไรขึ้น ฉันรับรองว่ำจะพำนำยออกจำกที่นั่นได้แน่ โอเคไหม?”เจิ้งทั่นสะบัดหำงตีไปที่เบำะอีกครั้ง“ยังไง? สนใจรับงำนนี้ไหม?” เว่ยเหลิงถำมครั้งนี้เจิ้งทั่นไม่ได้สะบัดหำงตีไปที่เบำะทันที แต่หลังจำกที่ใช้เวลำคิดประมำณครึ่งนำทีก็ตีไปที่เบำะอีกครั้งเว่ยเหลิงยิ่งอึ้งหนักกว่ำเดิม มันฟังรู้เรื่องจริงๆ ด้วย นี่มันรู้เรื่องที่ตัวเองต้องไปท ำจริงๆ เหรอ?แมวนี่คงไม่ใช่ฟังไม่ออกแล้วสะบัดหำงตีเล่นหรอกนะ?แผนที่เว่ยเหลิงวำงไว้ก็คือ ฝึกก่อนแล้วค่อยท ำงำน อย่ำงน้อยๆ ก็คงใช้เวลำหนึ่งอำทิตย์ เพื่อให้แมวรู้ว่ำตัวเองต้องท ำอะไรบ้ำง ท ำอย่ำงไร แต่สถำนกำรณ์ตอนนี้มันเกินควำมคำดหมำยของเขำไปมำก“สรุปว่ำ นำยไป
