คล ดูนกพิรำบข้ำงนอกนั่นสิ” เว่ยเหลิงพูดเจิ้งทั่นลุกขึ้นมองไปนอกหน้ำต่ำง ตรงนั้นมีลำนกว้ำงที่มีนกพิรำบเดินไปมำอยู่ไม่มำก ไม่ได้มีเป็นฝูงเหมือนอย่ำงในโทรทัศน์ เวลำนี้ไม่มีใครไปให้อำหำรพวกมัน แต่เว่ยเหลิงจะพูดถึงเรื่องนกพิรำบท ำไม?“ได้ยินมำว่ำเมื่อศตวรรษที่แล้วชำวต่ำงชำติมีกำรใช้นกพิรำบเป็นสำยสืบ หลังจำกที่ฝึกพวกมันจนเก่งแล้ว มนุษย์ก็จะติดเครื่องดักฟังไปที่นกพิรำบพวกนั้นแล้วให้พวกมันไปยังสถำนที่ที่ก ำหนดโดยมีเลเซอร์เป็นตัวน ำทำง อย่ำงเช่นไปตำมหน้ำต่ำง หลังจำกที่นกพวกนั้นไปถึงเป้ำหมำยแล้วพวกมันก็จะท ำตำมขั้นตอนที่ได้รับกำรฝึกมำ ใช้ปำกกดปุ่มที่อยู่บนขำแล้วเครื่องดักฟังที่ติดอยู่จะหลุดออกโดยอัตโนมัติ ภำรกิจดักฟังก็จะเริ่มต้นขึ้น ส่วนนกพวกนั้นก็จะบินหำยไป…”พอพูดจบเว่ยเหลิงก็แอบหัวเรำะตัวเองในใจที่เขำก ำลังพูดเรื่องที่มีสำระกับแมว อีกทั้งเขำพูดจำอ้อมๆ แบบนี้แมวจะไปเข้ำใจได้ยังไง ต่อให้มันฉลำดก็คงไม่รู้จักคิดอ้อมๆ แบบคนหรอกพอดีกับที่รถเคลื่อนตัวมำติดไฟแดงอีกครั้ง เว่ยเหลิงจึงมองเจิ้งทั่นผ่ำนกระจกมองหลังที่อยู่ภำยในรถ เดิมทีคิดว่ำแมวตัวนั้นจะท ำท่ำเหมือนไม่สนใจแบบตอนปกติ แต่นึกไม่ถึงว่ำสิ่งที่เขำเห็นก็คือ มันก ำลังหรี่ตำและจ้องมำทำงนี้สำยตำแบบนั้นมันหมำยถึง…เว่ยเหลิงรู้สึกเย็นวำบ มันเข้ำใจ? พิลึกแท้!ถึงแม้อำจำรย์ของเขำจะเคยบอกว่ำ ‘แมวเป็นสัตว์ที่แสนรู้’แต่ถ้ำ ‘แสนรู้’ มำกไปก็จะดูเหมือนเป็นปี
