ลงฉีอธิบำยเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังอย่ำงสั้นๆ แล้วเป้ำจื่อจึงถำมขึ้นด้วยควำมประหลำดใจ “มันดื่มไปเยอะขนำดนั้นเลยเหรอ? ฉันไม่เคยเห็นแมวดื่มเหล้ำเลยนะ”“ตอนนี้ก็ได้เห็นแล้วไง” หลงฉีเบ้ปำกชี้ไปที่แมวบนโซฟำเย่ฮ่ำวไม่พูดอะไร เขำมองไปที่เว่ยเหลิง แต่เว่ยเหลิงก็แค่ผำยมือออกเป็นกำรบอกว่ำตัวเองก็ไม่รู้จะท ำอย่ำงไรเหมือนกันเย่ฮ่ำวเดินเข้ำไปหำแมวตัวนั้น ตอนที่เขำได้ฟังลูกน้องรำยงำนก็รู้ได้ทันทีว่ำแมวที่เว่ยเหลิงพำมำก็คือตัวนี้ แมวตัวที่ถูกจับไปแล้วท ำให้เมืองฉู่หัวต้องวุ่นวำยกันไปหมด ต้องใช้คนออกตำมหำเป็นจ ำนวนมำกเมื่อก่อนไม่ว่ำเว่ยเหลิงจะพูดยังไงเขำก็รู้สึกว่ำเว่ยเหลิงพูดจำเกินจริง แต่ตอนนี้หลังจำกที่ได้เจอตัวจริงแล้ว เย่ฮ่ำวก็รู้สึกว่ำสิ่งที่เว่ยเหลิงพูดมันยังดูน้อยเกินไปดื่มเหล้ำก็เป็น อีกทั้งยังส่งเสียงร้องออกมำมีควำมสุขอยู่ในโลกของตัวเองได้ขนำดนี้ คำดว่ำคงมีอยู่ตัวเดียวแล้วแหละถึงแม้ว่ำเจิ้งทั่นจะเมำมำก แต่หลังจำกที่ได้ไปใช้ชีวิตเร่ร่อนมำ ทักษะด้ำนกำรระวังตัวก็มีมำกขึ้น พอประตูห้องถูกเปิดออกเขำก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นอำยที่แปลกออกไป ดังนั้นจึงส่งเสียงร้องแบบไม่ค่อยตั้งใจ ยิ่งตอนนี้มีคนแปลกหน้ำเดินเข้ำมำหำ ท ำให้เขำต้องเริ่มหันมำสนใจคนตรงหน้ำแล้วเจิ้งทั่นหยุดร้องและมองคนตรงหน้ำคนกับแมวจ้องตำกันเย่ฮ่ำวก ำลังสังเกตแมวตัวนี้ ส่วนเจิ้งทั่นสมองยังไม่ตื่นตัวดีจึงมองอย่ำงระแวงแต่ในสมองก็ยังคงว่ำงเปล่ำบรร
